Zoeken naar ooit

Vijf reacties

Al enige jaren ben ik min of meer actief op zoek naar een opname van een documentaire uit de jaren tachtig: "Ergens ben ik nergens", over het leven in de Amsterdamse Bijlmermeer. De titel is ontleent aan een nummer van Het Goede Doel, afkomstig van het album "Tempo Doeloe" en dat geeft eigenlijk al een beetje aan welke tijdgeest in deze documentaire heerst: het is de tijd van grafitti, van New Wave en Nederpop, maar ook van Gliphoeve, vereenzaming en sociale tegenstellingen in grijs beton.

Waarom die fascinatie voor een film over wat wel bekend staat als de grootste planologisch blunder in de geschiedenis van de Nederlandse stedenbouwkunde? Omdat ik er woonde, en wel in een periode dat er een aantal ingrijpende veranderingen en ontwikkelingen in mijn jonge leventje plaatsvonden. Ik verliet het ouderlijk huis, hield op een scholier te zijn, ging voor het eerst samenwonen, kreeg verantwoordelijkheden, werd min of meer volwassen en werd ineens gedwongen mijn eigen boontjes te doppen. Ik beklom pieken, viel in dalen, beleefde periodes van intens geluk, afgewisseld door diepe ellende, verloor er mijn jeugd en nog een onschuld, nu anders dan een puur lichamelijke.

Hoewel die periode niet helemaal samenvalt met de tijd waarin de documentaire werd gefilmd, ademt deze in mijn herinnering wel perfect de sfeer uit zoals die in die tijd beleefde: grijs naast groen, troosteloosheid naast blijheid, eenzaamheid naast saamhorigheid, de Bijmer als onpersoonlijk woonoord naast de Bijlmer als multiculturele smeltkroes.

Ik ben er na die tijd nog dikwijls geweest. Veel flats zijn afgebroken of verbouwd, mijn geliefde winkelcentrum is verplaatst en de dreven zijn opnieuw aangelegd. In mijn eerste woning zit nu ??n of ander gesubsidieerd multicultureel kantoor, in mijn tweede flatje ligt nog steeds mijn kurkvloer maar het lijkt een ander huis. Ik mis de sfeer, ik mis mijn leven, het is weg.

Je zou het dus weemoed kunnen noemen, een terugverlangen naar een tijd vol wonderlijke emoties en heftige gemoedsbewegingen, waarin kleuren fel waren, liefdes adembenemend en de eenzaamheid hartverscheurend. In die sfeer zou ik dat ene televisieprogramma graag nog eens terugzien, al is het maar om te zien of dat knagende, soms dof pijnlijke gevoel van verlangen een terecht gevoel is.

Daarom deze oproep. Mocht u de documentaire "Ergens ben ik nergens" nog ergens op video hebben staan (Op VHS, mijn Beta is al lang geleden overleden), zorgt u er dan alstublieft voor dat ik deze n??it in handen zal krijgen....

Door Suffie

Dinsdag 09 November 2004 te 08:19 am

Geplaatst in Mooi & Warm, Vroegâh

vijf reacties

  1. ahum“is ontleenD”kuch

    Rich

    Rich

    09-11-’04 14:04

  1. Wat grappig. Ik heb jaren geleden in Holendrecht gewoond en herken de dingen die je over de bijlmer zegt goed. Ik kwam er vaak.
    Maar je moet tegenwoordig toch wel wat gewent zijn? Je woont tegenwoordig in de snelst en vaakst veranderende stad van Nederland.
    Ook weer grappig, daar woon ik ook.

    Y......

    Y......

    (URL)

    09-11-’04 14:48

  1. Heb er ook gewoond, huigenbos heette die flat. Van buiten is het niets maar van binnen zijn het mooie ruimtes vond ik, heb er heerlijk gewoond ook.

    Frozen

    Frozen

    (URL)

    14-11-’04 14:42

  1. Wat een prachtig stukje. De beschrijving van weemoed als “dat knagende, soms dof pijnlijke gevoel van verlangen” is precies in de roos.

    Vlinder

    Vlinder

    18-11-’04 23:30

  1. Hope you come back soon!!

    felicia

    felicia

    (E-mail ) (URL)

    16-03-’06 20:22

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.