Pijn

Vier reacties

De school waar ik werkte lag letterlijk onder de rook van Schiphol, zodanig zelfs dat de bezoekers van de pier door mijn tuin heen naar de bus liepen. Mijn tuin was het, want ik woonde daar ook, in een kamer op de hoek. De excessieve regenval van de laatste dagen veroorzaakte lekkage bij de schuifpui en door het binnenstromende water lag mijn parket nu vervaarlijk naar alle kanten opbollend op de betonnen vloer.

Al rolschaatsend stuitte ik op de gang van de eerste verdieping op een ernstig verkeersongeluk, waarbij een tankwagen dreigde vlam te vatten. Behendig laveerde ik tussen de brokstukken door, maar ik kon niet voorkomen dat ik bij het passeren van het laatste stuk sloopstaal struikelde en op mijn bek viel.

Toen ik mij bij de balie van het politiebureau meldde om het ongeval aan te geven en melding te maken van mijn kapotte vloer, kwam een juffrouw in uniform achter de balie vandaag en leidde mij met een bezorgd gezicht naar een stoel. Toen merkte ik dat mijn rechterarm gevoelloos was. Een blik naar rechts leerde me dat mijn rechterarm een bloedige massa was, mijn hand leek nog maar aan enkele draden aan mijn arm vast te zitten. Er stak een stuk bot uit mijn schouder. Ik voelde met mijn linkerhand aan het uitstekende stuk, het leek op plastic. Ik voelde me misselijk en zag plotsklaps zwarte vlekken voor mijn ogen. Toen kwam de pijn...

Ik opende mijn ogen en hoorde ik Suffinnetje scharrelen onder de douche. Mijn hand en vingers bewogen op bevel en er was geen druppel bloed te bekennen. Maar toen ik bewoog kwam de pijn terug en stak als een gloeiend zwaard door mijn schouder. Ik vloekte, ging zitten en hoorde mijn pezen kraken en klikken toen ik mijn arm bewoog. Ik had duidelijk te lang en in een te vreemde houding op mijn rechterschouder gelegen. Leek het er gisteren nog op dat de lichamelijke gevolgen van mijn motorongevalletje tot het verleden behoorden, vandaag werd ik geconfronteerd met het tegendeel. Een confrontatie van pijn, die zelfs tot in mijn droom was doorgedrongen en zich daar naadloos in mijn fantasiebeelden had genesteld...

Maar ik heb al twee jaar niet meer gerolschaatst....

Door Suffie

Maandag 29 November 2004 te 9:52 pm

Geplaatst in Absurdica, Het leven

vier reacties

  1. Twee jaar? Mag u jokken heer Suf?? ;-)

    Opa-B

    Opa-B

    29-11-’04 22:28

  1. Zomer 2002, Opa…!

    Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    29-11-’04 22:42

  1. Ik ben een keer giga op m’n achterwerk gevallen tijdens het rolschaatsen. Dus nooit meer!

    karin

    karin

    (URL)

    30-11-’04 16:52

  1. haha, fantoompijn….

    V@nM@n

    V@nM@n

    (URL)

    30-11-’04 19:45

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.