Aandacht

Drie reacties

Enkele weken geleden liet collega D een briefje achter voor zijn ex-vrouw. Hij reed naar zijn werk, babbelde met zijn collega's, reed vervolgens naar een verlaten plekje toe en schoot zichzelf daar effectief en onomkeerbaar door het hoofd.

Een paar dagen later werd hij begraven, uitgeleide gedaan door een ware menigte van verbijsterde achterblijvers, vrienden, familie en collega's. Mensen die niet wisten hoe ze het hadden. De meest verbijsterde mensen waren diegenen die hem enige dagen voor zijn dood nog gesproken hadden en zich ernstig afvroegen wat ze gemist hadden. Mensen vol schuldgevoelens omdat ze dachten dat ze iets aan hem hadden moeten merken, signalen hadden moeten opvangen, door hadden moeten vragen, hadden moeten signaleren en ingrijpen.

Je hoort het wel vaker. Mensen die in hun omgeving schreeuwen om aandacht, niet gehoord worden en er uiteindelijk eenzaam en alleen tussenuit knijpen, de wereld vol schuldgevoel achterlatend. Aan de andere kant, zijn mensen die zo ver weg zijn nog wel te helpen? En hoe ver gaat gaat iemands verantwoordelijkheid in deze?

Ik ken mensen die continu aandacht vragen met hun problemen, beslommeringen en hulpvragen. Zo erg zelfs dat ik er soms contactmoe van wordt. Anderen hebben de neiging om hun sociale wereldje juist op slot te gooien als het even minder gaat, mensen die mijn zorgreflex afweren met een levensgroot virtueel 'get of my back!' op hun voordeur. Da's knap verwarrend. Voor de ??n is klagen namelijk een manier van leven, voor de ander is juist het schulpkruipen ??n grote schreeuw om aandacht. Andersom kan het plotseling zwijgen van een notoire klager net zo alarmerend zijn als het onverwacht aan de bel trekken van iemand die normaliter in alle talen zwijgt.

Maar waar houdt je verantwoordelijkheid als 'naaste' eigenlijk op? Moet je van iedereen in je kennissen-, vriendenkring of familie een persoonlijk psychologisch profiel opmaken om te kunnen bepalen hoe je iemand aanpakt? Er bestaat ook nog zoiets als een vrije wil, een verantwoordelijkheid voor het eigen welbevinden. Iemand die ?cht geholpen wil worden zal er uiteindelijk wel in slagen om iemand te bereiken die daar voor open staat. Zo niet, dan kan je het goedwillende deel van zijn omgeving niet verantwoordelijk voor stellen, tenslotte zijn we nu eenmaal niet allemaal psycholoog. Die kat hoort hooguit thuis bij de mensen die zich niet bereid hebben betoond om signalen op te vangen, of die voor dit soort zaken consequent te oogkleppen hebben opgehouden.

Zelf ben ik een aanhanger van de vasthoudende lijn: luisteren, vertrouwen opbouwen en weerstand overwinnen door mee te veren. Soms werkt dat, soms ook niet. Maar ach, je doet het toch nooit goed.....

Of juist wel?

Door Suffie

Zaterdag 18 December 2004 te 10:55 am

Geplaatst in Het leven

drie reacties

  1. Weet je, ik denk dat je snel aanvoelt welke mensen aandacht willen om gezelschap te hebben en welke mensen echt schreeuwen om hulp, op wat voor een manier dan ook. Er zijn helaas die mensen die niet meer schreeuwen en stilletjes doodgaan. Juist de mensen die de aandacht willen hebben wel nog op de een of andere manier de wil om te leven, maar juist de mensen waarvan je denkt dat alles goed gaat en hun mond houden kunnen erg goed zijn in het verbergen. Vorige week heeft een vrouw (in m’n buurt) zich opgehangen aan een boom. Ze had twee kinderen en werkte zich letterlijk de dood in door enorme financiele problemen. Zij bleef meer thuis en was erg moe. Dat waren de uiterlijke kenmerken. Mensen, familie en vrienden kunnen echt niet alles zien aan iemand die echt van plan is dood te gaan op zijn/haar manier. Dat hou je niet tegen en ze zijn een meester in acteren. In mijn omgeving roept al jaren iemand dat ie van een flatgebouw af zal springen. Nou, wat moet ik daarmee, buiten het feit dat ik het bij een instantie gemeld heb en die niets doen?)

    karin

    karin

    (URL)

    18-12-’04 11:32

  1. Je kunt niet meer dan je best doen een juiste inschatting te maken. Je zegt het zelf al: iedereen heeft zijn eigen manier om het te tonen. Dat betekent dat je niet altijd de juiste inschatting zult kunnen maken. Laat staan dat je had kunnen helpen.

    Het wordt er niet minder ellendig van, natuurlijk…

    Eric

    Eric

    (URL)

    19-12-’04 14:03

  1. Driekwart jaar geleden maakte in mijn naaste omgeving iets soortgelijks mee. De achterblijvers verbijsterd: “Waarom heb je niets gezegd.”
    http://bandlog.junearc.nl/pivot/entry.ph..#
    (klik op titel voor mp3)

    Marvel

    Marvel

    (URL)

    20-12-’04 13:30

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.