Stomp uitstekende delen

Vijf reacties

Ik heb niet zo veel met goede voornemens, maar als er iets is waar ik dit jaar echt iets aan moet gaan doen dan is het wel mijn obsessieve compulsieve fixatie voor gefrituurde aardappelkroketjes. Op zich misschien geen al te serieuze kwaal, maar wel eentje die me steeds meer in de weg gaat zitten.

Het dubbele daaraan is dat ik er relatief niet zo vaak mee wordt geconfronteerd, nog niet eens jaarlijks. Maar als het mis gaat, dan gaat het ook goed mis. Vorige week was ik met mijn teampje een avondje uit, waarbij ik bij het diner werd geconfronteerd met onbeperkt geserveerde aardappelkroketten. Zoiets trek ik dus niet, in zo'n geval blijf ik bunkeren tot er in de gehele tent geen aardappelkroket meer over is of tot mijn fysieke gesteldheid zulks verder onmogelijk maakt, afhankelijk van welke situatie zich als eerste voordoet. In dit geval werd ik door mijn collegae met geweld uit het betreffende etablissement verwijderd en voor medische hulp bij de eerste de beste EHBO gepresenteerd.

Meestal hebben dit soort dwangmatige stoornissen een verdrongen traumatische achtergrond. Therapie dus? Dat moet je ook niet altijd willen. Ooit las ik het verhaal van een man met een kattenfobie. Bij de hypnosesessies die hij volgde bleek die angst niet van katten afkomstig, maar van Kathy, zijn kindermeisje. Hij genas van zijn poezenangst, maar ontwikkelde wel een grondige afkeer tegenover vrouwen.

En daar zit mijn angst, dat er iets naar boven komt waar ik niet op zit te wachten. Een verdrongen homoseksueel oraal verlangen, een suicidale wens (aardappel=in de grond, kroket=door de mens gefabriceerd) of misschien zelfs verborgen lustgevoelens voor Cora van Mora! Reden genoeg dus om eventuele psychologische interventie zo ver mogelijk voor me uit te schuiven. De andere kant is dat dit soort fixaties Zich verder ontwikkelen. Een volgende stap is misschien wel uitbreiding naar friet, naar kroketten, naar alles wat gefrituurd, gebakken of kunstmatig verwarmd is!

Ik laat het er dit jaar op aankomen, het moest maar eens gebeuren. Mocht u uw favoriete weblogger in de loop van de komende maanden een keertje tegenkomen terwijl hij zijn best doet om zoveel mogelijk fricandellen, kroketten, komkommers, bananen, wapenstokken, bezemstelen, kunstpenissen, honkbalknuppels of amsterdammertjes naar binnen te werken, tikt u hem dan gerust eens op de schouder om hem mee te delen dat het nu echt tijd is om therapie te nemen.

Daarna is het beter om de kuierlatten te nemen, al naar gelang hoe ver het kwaad reeds is geschied bent u namelijk wellicht uw uitstekende lichaamsdelen niet zeker...!

Door Suffie

Maandag 03 Januari 2005 te 2:15 pm

Geplaatst in Drank & Voer

vijf reacties

  1. Nou ja! Nog helemaal geen reacties!
    Terwijl het zo herkenbaar is!

    Waar doe je het dan nog voor. Vraag ik me dan af.

    Hoof

    Hoof

    (URL)

    03-01-’05 19:38

  1. Sommige stukjes schijnen geen reacties nodig te hebben. Moet wel pijn doen, Hoof!

    Bonk

    Bonk

    (E-mail ) (URL)

    03-01-’05 20:01

  1. Voor sommige stukjes zijn geen woorden voor.

    Rick

    Rick

    (URL)

    03-01-’05 20:29

  1. Tijdloos goed weer. Je ziet het voor je, Suffie en frituur. En al die bijvoeglijke naamwoorden, die maken dit stuk zo levendig.

    Man man, komiek dat je er bent!

    Nico Dijkshoorn

    Nico Dijkshoorn

    (URL)

    04-01-’05 11:38

  1. Nico, was ik toch even bang dat je me vergeten was, zeg! Fijn dat je er weer bent, mijn gemoed gloeit van binnen!

    Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    04-01-’05 11:51

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.