Broodroof

Vier reacties

Gisteren bedacht ik me dat ik vorige week precies een jaar op mijn huidige werkplek zat. Dat de tijd daar ongemerkt zo gladjes en soepel voorbij was gedribbeld was voor mij een teken dat ik het daar kennelijk prima naar mijn zin heb. Dat klopt ook wel. Het werk is leuk, er is voldoende parkeergelegenheid en de kantine is prima.

Ook niet onbelangrijk: het klikt fijn met de collegae, iets waar ik vorig jaar nog enige zorg over had. Tenslotte worden frisse bazen in oude gezelschappen niet altijd als de messias ontvangen. Vorige week nog hoorde ik het verhaal van een collega die als teamchef op een andere lokatie werd neergepoot en vervolgens stelselmatig door de aanwezigen werd genegeerd en getreiterd omdat men nu eenmaal vond dat een chef binnen de eigen gelederen moest worden opgekweekt. Na een dikke week meldde hij zich in wanhoop op z'n oude vertrouwde stek en hernam daar zijn eigen plekje weer.

Daar heb ik gelukkig geen last van. De collegae zijn altijd vriendelijk tegen me, de koffie die voor mij gehaald wordt heeft nooit een vage urinesmaak, men lacht ook buiten beoordelingstijd om mijn grapjes en er vallen geen opvallende stiltes als ik plotseling de kantine binnen kom. Daarnaast krijg ook ik gewoon de aan iedereen gerichte schunnige mailtjes toegestuurd, maken de mensen plaats aan tafel als ik met mijn blaadje eten aan wil schuiven en bieden de vrouwelijke collega's niet uitsluitend hun geslacht aan als er sprake is van promotierondes.

Tot gisteren dan! Gisteren ging iemand er met mijn broodjes vandoor. Lekkere, witte bolletjes met sesamzaad en belegd met kipfilet, liefdevol door mijzelf klaargemaakt en meegebracht in zo'n groen tasje van de C1000, waarin ik ook een stripje paracetamol en een paar schone sokken vervoerde. Even draaide ik mij om, tasje weg! Met mijn broodjes!

Als er binnen mijn organisatie al een beeld bestond van de duivelse tiran die vuurspuwend en gif kwijlend zijn gramschap uitstrooide over de ongelukkige horigen, daarbij een spoor nalatend van dood, verderf en andere ellende, dan zal men dat beeld ondertussen aardig naar mijn beeltenis hebben bijgesteld. Niet alleen was ik verbaal onaardig, maar ook maakte ik mijn discipelen duidelijk dat mijn minzaamheid niet als vanzelfsprekend moest worden beschouwd. Effect had dat wel, want enige tijd later werd het betreffende tasje met de complete inhoud door een doodsbange onderdaan terugbezorgd, vergezeld van de mededeling dat hij zich toch ?cht in het tasje had vergist.

Uiteraard heb ik hem gespaard, hoewel ik mij naderhand afvraag in hoeverre deze episode uiteindelijk van invloed zal zijn op het verloop van onze werkrelatie in het komende jaar. Maakt ook niet uit. Ze mogen me namelijk gerust negeren, zolang ze maar van m'n eten afblijven...!

Door Suffie

Dinsdag 11 Januari 2005 te 4:58 pm

Geplaatst in Drank & Voer

vier reacties

  1. D’r uit!

    Erwin

    Erwin

    (URL)

    11-01-’05 20:23

  1. Een schone onderbroek okay, maar schone sokken?

    Rick de Kikker

    Rick de Kikker

    (URL)

    12-01-’05 11:49

  1. @Rick: hij zit altijd met z’n poten op ‘t bureau.

    Verbal Jam

    Verbal Jam

    (URL)

    12-01-’05 15:56

  1. Dat broodje he, dat plaatje linksboven.
    Dat zag ik gisteren terwijl ik nog niet ontbeten had en ik zie het nu terwijl ik nog niet ontbeten heb.
    Het ziet er gut aus! Ik heb zin om het op te eten!!

    Merel

    Merel

    (URL)

    13-01-’05 09:44

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.