Boek

Twee reacties

Ik heb er wel eens aan gedacht om een boek te schrijven. Het zou moeten gaan over een man die geconfronteerd wordt met een weggedrukte gebeurtenis uit zijn verleden, worstelt met twee liefdes en al zoekende naar een waarheid die in hem zelf verscholen ligt gevangen wordt in een complot van ongekende magnitude. Het verhaal zou sterk autobiografisch moeten worden, maar wel met verwijzingen naar en projecties vanuit mijn eigen dromen en fantasie?n. Het boek zou een multigelaagd motief moeten hebben en verschillende, verstrengelde thema's. Er zou functionele en taboedoorbrekende seks in moeten voorkomen, maar ook stille humor die tussen de regels door accenten legt op de tragiek van het leven van de verschillende personages.

Maar goed, volgens mij ben ik daar niet geschikt voor. Als schrijver moet je niet alleen een zee van tijd hebben, maar ook een dijk van een zelfdiscipline. En dat heb ik dus niet. Zelfs op het moment dat ik dit zit te tikken bedenk ik mij dat ik eigenlijk een artikel zou moeten schrijven over de Yamaha CLP 170 digitale piano omdat de deadline van mijn blad in m'n nek hijgt. Het simpele feit dat u dit leest is echter het bewijs dat ik daar te weinig zelfdiscipline voor heb, laat staan dat ik zonder onderbrekingen een boek zou kunnen schrijven.

Daar komt bij dat ik soms wel eens het idee heb dat schrijvers in een eigen wereldje leven waarin ze zelf hun eigen regeltjes maken en vooral ook bepalen wat wij als lezers leuk moeten vinden. Veel schrijvers die zich druk maken om slechte kritieken verwarren dan ook regelmatig onbegrijpelijk met onbegrepen. En zo overtuigd van mijn superioriteit ben ik dus ook niet.

Bovendien vraag ik me wel eens af of ik wel de juiste motivatie heb om een boek te schrijven. Het gaat mij namelijk niet om zelfontplooiing of creatieve dadendrang, maar om geld en aandacht. Vooral dat laatste, en het liefst van vrouwen. Om in dat verband eens naar andere schrijvers te kijken: ook ik zou bereid zijn om enkel en alleen vanwege de smachtende blik van Carice van Houten het telefoonboek te herschrijven, inclusief de lijst met buitenlandse netnummers en een overzicht van de geldende tarieven. Maar goed, het schijnt dat je dan al een beroemde, onbegrepen schrijver moet zijn..

Toch levert mijn niet-schrijverschap me niet al te veel frustraties op. Van de week ontving ik wederom een bijschrijving van de Buma/Stemra vanwege mijn bijdrages aan diverse commercieel in omloop zijnde muziek-CD's. Geen superhits, evergreens of krakers, maar wel genoeg om mijn ego enigszins te strelen en een gratis lidmaatschap van beide organisaties te waarborgen. Dat zegt mij wel wat: kennelijk heb je boekenmensen en muziekmensen. En ik ben overduidelijk een muziekmens. Ik kan het best goed, vind ik en nu ik er over nadenk zou ik er eigenlijk veel meer tijd aan moeten besteden.

Maar ja, die kutpiano, h?...

Door Suffie

Vrijdag 21 Januari 2005 te 11:03 am

Geplaatst in Het leven, Mooi & Warm

twee reacties

  1. Ik denk er ook al erg lang over. Mijn idee is een jarenlang broedsel van situaties. Het zou best een goed concept kunnen zijn. Aan de andere kant vind ik mezelf geen “schrijver”. En dat achterlijke kinderachtige gedoe van het maar niet willen lezen en begrijpen wat andere mensen aan (goedbedoelde) kritiek hebben is aan anderen besteed, naar mijn mening. Ik geloof dat je het juist van de lezers moet hebben dacht ik zo.

    karin

    karin

    (URL)

    21-01-’05 11:56

  1. hup, genoeg geluld, gewoon aan ‘t werk gaan!

    andere karin

    andere karin

    21-01-’05 23:38

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.