Sloop & onderdelen

Vier reacties

Op zich een goeie discussie, over dat donorcodicil. Alleen vraag ik me een beetje af wie er in hemelsnaam zit te wachten op een stukje Suffie. Niet dat er iets mis is met mijn onderdelen, op zich staat mijn lijf er nog best puik bij. Beetje ruim in het vel, wat lichte slijtage op sommige scharnierpunten en wat oude schade aan de longen, maar voor de rest zit er nog voldoende bruikbare troep in om sloop na afschrijving te rechtvaardigen. Bovendien zitten vrijwel alle bewegende delen netjes weggewerkt onder een zorgvuldig gekweekte schokdempende en isolerende beschermlaag.

Het is denk ik het idee dat me tegenstaat. Bij de term 'orgaandonatie' denk ik onwillekeurig aan de koelvitrines bij de kanibalistische keurslager om de hoek, waarin licht vergrote levers ('vandaag in marinade van bier en wijn') zowel in ??n stuk als in makkelijk te verwerken plakken worden verkocht en je bij niertjes een gratis recept meekrijgt voor roomsaus met champignons, Provencaalse kruiden en calvados. Alsof over het bed van de overledene heen al een uitverkoop in losse onderdelen wordt gehouden: pak wat je nodig hebt en de rest gaat naar de sloperij.

Hoe dat komt? Angst, denk ik. Angst om per ongeluk levend te worden gesloopt en verdeeld. Angst dat anderen over jouw lot beslissen en daarin meewegen dat ze onderdelen van je nodig hebben. Angst voor het onomkeerbare, de onredelijke wetenschap dat er na het einde geen weg meer terug is: na sloop is geen reparatie meer mogelijk.

Mensen die een donorcodicil bij zich dragen, geven daarmee blijk van een grenzenloos vertrouwen in hun medemens en in de medische wetenschap. Maar bovenal geven ze blijk van een kalme berusting in, en een praktische acceptatie van onze eigen stervelijkheid, een aanvaarding die ik bij veel mensen, en misschien ook wel bij mezelf, nog wel eens mis. Ik heb ooit een donorcodicil gehad, maar ben het ondertussen ook al heel lang kwijt. Misschien is dit een mooie gelegenheid om mijn eigen gedachten eens te overwinnen en weer zo'n ding aan te vragen.

Wel zal ik daarop een aantal beperkingen aantekenen. Mijn lever dient verdeeld te worden. Na enkele tientallen jaren plezierig alcoholgebruik is er namelijk genoeg om vier mensen een nieuw leven te schenken. En ook van mijn geslachtsorganen blijven ze af. Ik moet er niet aan denken dat iemand ze mogelijk gebruikt om een groot aantal nesten vervalste sharpei-pups op de markt te zetten. Verslijt ik ze eigenlijk nog liever voor die tijd...

(lees ook het bijpassende artikel op Verbal Jam)

Door Suffie

Zondag 13 Maart 2005 te 4:51 pm

vier reacties

  1. Ik persoonlijk ben uitgeluld over donorregistratie, orgaandonatie en donorcodicillen.

    karin

    karin

    (URL)

    13-03-’05 17:08

  1. Dat mag. Ik vind het ook geen onderwerp voor bij de open haard met een goed glas wijn, en heel liever heb ik het er gewoon helemaal niet over. Alleen vind ik dat je die keuze eigenlijk ooit moet maken…

    Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    13-03-’05 17:12

  1. Veel mensen doen het niet omdat het ze herinnert aan hun eigen sterfelijkheid.. en ze zijn gewoon bang dat hun organen terecht komen in het lichaam van ??n of andere engerd. Soms moet je gewoon je schouders ophalen en dingen aan het lot overlaten. Ik heb dus wel een donorcodicil.. als ik daar iemand mee kan helpen dan is dat mooi meegenomen.

    Mm..

    Mm..

    (URL)

    13-03-’05 18:22

  1. @Suffie: ik heb die keuze wel gemaakt hoor. (zie kontverhaal.com) ;-)

    karin

    karin

    (URL)

    13-03-’05 18:55

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.