Gat

Zes reacties

Plotseling word ik geconfronteerd met een gebeurtenis die me terugvoert naar vroeger tijden. Tijden waar ik soms met weemoed aan terugdenk, maar die een katalysator nodig hebben om zich binnen mijn herinneringen te onvouwen.

Het zijn de tijden waarin ik samen met een aantal vrienden en medemuzikanten op koninginnedag de binnenstad in trek om plaats te nemen op een stukje Heiligeweg, Kalverstraat of Dam, teneinde onder begeleiding van onze gitaren een vierstemmige ode te brengen aan de muzikale helden van die tijd. Het is ook op dat moment dat ik op een moment van onoplettendheid, precies tijdens de mooiste passage van ons meest harmonieuze lied, de grip op mijn plectrum verlies, waarop deze met een boogje in het klankgat van mijn gitaar verdwijnt en rammelend in de diepte van de body verdwijnt.

Vloekend hef ik mijn instrument in de lucht, met het klankgat naar beneden, en schud het apparaat als in een woedend ritueel heen en weer om het verloren kleinood langs de zangbalken te loodsen en terug in de bewoonde wereld te doen belanden, terwijl mijn muziekbroeders huilend van het lachen in elkaars armen lachen. Als het pestding vervolgens uit de kast valt belandt het prompt in mijn linkeroog, toentertijd nog niet beschermd door bril en derhalve pijnlijk kwetsbaar in dit soort gevallen. We spelen verder, ik mijn plectrum stevig vastknijpend en al mijn teksten uit het hoofd omdat ik op dat moment het zicht mis om van papier te lezen.

De katalyse is totaal en glimlachend zit ik in mijn huiskamer op mijn nieuwe bank terwijl het plectrum narammelt in mijn gitaar. Ouder geworden, en daardoor vaardiger en krachtiger, gebeurde dit soort ongelukjes gedurende mijn loopbaan als gitarist steeds minder vaak en uiteindelijk eigenlijk niet meer. Net als toen schud ik mijn gitaar boven mijn hoofd heen en weer en na enige ogenblikken valt het plectrum uit het klankgat, recht in mijn linkeroog.

Deze keer draag ik echter een bril. Ouder worden heeft zo zijn voordelen. Glimlachend speel ik verder. Eénstemmig, dat dan weer wel...!

Door Suffie

Vrijdag 15 April 2005 te 10:27 pm

Geplaatst in La musique, Vroegâh

zes reacties

  1. Weemoed…zucht…

    karin

    karin

    (URL)

    15-04-’05 23:25

  1. Als je jonger was en dus zonder die bril had je je plectrum waarschijnlijk beter zien aankomen. Dat dan weer wel….

    Jay

    Jay

    (URL)

    16-04-’05 01:13

  1. John Lennon had ook een brilletje Sufmans ;)

    Maurice

    Maurice

    (URL)

    16-04-’05 03:59

  1. Elke gitarist heeft met dit probleem te maken gehad. Mooi beschreven. Heel herkenbaar.

    Paul

    Paul

    (E-mail ) (URL)

    16-04-’05 11:34

  1. Ik kan u verzekeren dat het plectrumschudden er met al die elektronische troep in de kast niet eenvoudiger op geworden is…!

    Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    16-04-’05 11:49

  1. Gaat eens vragen hoe dat met de gitaristen zit in haar vriendenkring

    CiNNeR

    CiNNeR

    (URL)

    17-04-’05 04:31

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.