Twee huizen

Drie reacties

Vandaag hebben wij onze handtekening gezet onder een stuk waarin de verkoop wordt geregeld van ons oude huis aan een jong stel dat nu nog ergens in een flatje in Utrecht resideert. Als de verkoop definitief is heeft dit rustieke kavel vanaf september 2003 te koop gestaan.

Eigenlijk zou ik blij moeten zijn....

Sinds mei vorig jaar verblijven wij op ons huidige landgoed en sinds die tijd leven we met dubbele lasten. Met het nodige aan listige kunstgrepen en handige schnabbels kunnen we net het hoofd boven water houden, wat dat betreft is de verkoop van ons oude stulpje meer dan welkom.

En toch lukt het me niet om blij te zijn...

Eigenlijk is het een clich? wat we allemaal kennen: als je ergens maar lang genoeg woont neemt het huis bezit van je, gaat deel uitmaken van je leven, net zoals je gezin dat doet. Je huis groeit met je mee, rijpt met je mee en weerspiegelt de stadia die je in je leven doormaakt. Strak en wit, kakelbont en rommelig, knus en kleurig, vloekend en chaotisch, net zoals je zelf de jaren laat passeren. De lagen verf op het raamkozijn groeien aan, worden verwijderd en groeien weer aan. De keuken wordt volgebouwd, gesloopt, geplaatst en weer volgebouwd. De tuin wordt groen, groeit en verwildert, om vervolgens te worden gekortwiekt waarop het proces opnieuw begint. De buurkinderen leren praten, gaan naar school, groeien op en gaan uit huis.

Maar je huis blijft je huis. De contouren, de geluiden en het tikken van de verwarming blijven jaar in, jaar uit hetzelfde klinken en geven je het gevoel dat je eeuwig zou kunnen blijven leven, je eeuwig zou kunnen verstoppen in die o zo vertrouwde kamer, met het bed altijd tegen dezelfde muur, het licht van de lantaarn dat altijd op dezelfde manier binnenvalt en het bijna automatische loopje naar de WC of de wasbak.

Over twee maanden woont er een jong, Utrechts stel in mijn huis. Met twee kinderen die elk hun eigen kamer krijgen en heerlijk zullen gaan spelen in het parkje voor het huis, waar de gemeente net nieuwe speeltoestellen heeft neergezet. Terwijl ze vriendjes maken in de buurt plant Mama nieuwe plantjes in de tuin en gooit de oude in de biobak, terwijl Papa en zijn broers vakkundig de keuken slopen om plaats te maken voor een nieuwe.

En dus lukt het me niet om blij te zijn. Nog niet...

Door Suffie

Dinsdag 19 April 2005 te 11:39 pm

Geplaatst in Het leven

drie reacties

  1. ik zeg altijd maar: eerst verkopen, dan kopen!

    luben

    luben

    (URL)

    20-04-’05 11:07

  1. Waar je zin in hebt.

    Paul

    Paul

    (E-mail ) (URL)

    20-04-’05 19:36

  1. Maar eehh, heb je dan nog geen nieuw automatisch loopje naar je nieuwe toilet gevonden? Is de bio bak niet al eens gevuld geweest met nieuwe oude plantjes? Tikt de verwarming dan niet? Zijn er niet al nieuwe herinneringen die aan de muren van het nieuwe landgoed kleven?

    Als ik bij jullie ben, zie ik het leven zijn werk doen in het nieuwe pand, zie ik de eerste schrammenen deuken die met aandacht voor het leven zijn ontstaan.

    Die zijn toch ook allemaal de moeite waard?

    MIBI

    MIBI

    (E-mail )

    20-04-’05 23:35

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.