Trouw en trots

Vier reacties

Het geld in zijn zakken gaf hem weinig voldoening toen hij naar zijn auto liep, net zo min als voorgaande jaren. Weer had hij het hoofd gebogen en was hij degene geweest die had toegegeven.

Hij zag zichzelf staan, heel nadrukkelijk naast de rijk versierde stoel, en met de staf in zijn hand voelde hij zich meer als een levende paraplubak dan als een volwaardig meedelende partner. Volwaardig? Me reet! Hij had nog nooit in een rijk versierde stoel gezeten, hij was nog nooit het middelpunt van alle aandacht geweest. Hij had nog nooit de gelegenheid gehad om stiekum een borreltje onder de baard door te gieten, want daar liep zijn schmink maar van uit. En wat meer was; hij kreeg nooit jonge moedertjes op schoot die hij met gehandschoende hand zachtjes over de billen wreef.

Die kinderen deden hem niets meer. In het begin had hij nog wel voldoening gevonden in die blije gezichtjes. Maar zoetjes aan was dit verloren gegaan in een gevoel van redeloze jaloezie toen hij merkte dat zijn partner hele andere genoegens aan hun bezoekjes beleefde. Als ze de kinderen hadden afgewerkt was het de beurt aan de moeders en die wilden maar wat graag op schoot. Om te worden bevoeld, befriemeld en opgegeild met dubbelzinnigheden en woordjes die niet te horen waren voor de in alle onschuld toekijkende kinderen, de dove Opa's en Oma's en de vaders die het veel te druk hadden met hun digitale camera's en camcorders. Maar h?j hoorde het wel. En hij zag de witte handschoenen bewegen over de strakke billen en dijen, gehuld in pikant gespannen feestjurkjes, de bewegingen onder het onderkleed en de nauwelijks verhulde blikken in open halsjes en d?colet?'s.

Ieder jaar weer bracht hij de mogelijkheid ter sprake om eens van rol te wisselen. En ieder jaar werd dit lachend van tafel geveegd, uiteraard op basis van goede en doordachte argumenten: een te jong uiterlijk, geen ervaring, 'het gaat zo toch goed', het pak is op maat gemaakt te opvallend voor de kinderen die al meerdere jaren achtereen werden bezocht. En dus stond hij ieder jaar weer trouw naast de rijk versierde stoel, met z'n zak in de ene hand en de staf in de andere, terwijl hij met lede ogen moest toezien hoe naast hem de jonge moedertjes tot ongekende hoogten werden opgegeild.

Maar volgend jaar zou het anders gaan. Vertrouwen in het argument had hij al lang niet meer, maar er waren andere manieren. Ongelukjes gebeurden nu eenmaal; een misstapje vanaf de loopplank van de boot, een onverwachte beweging van het paard, een gladde dakgoot.... Nee, volgend jaar werd alles anders. Hij versnelde met hernieuwde energie zijn pas naar de auto en veegde een zwart korreltje uit zijn ooghoek, een veeg achterlatend op zijn wijsvinger.

Maar dat vond hij al lang zo erg niet meer...

Door Suffie

Woensdag 07 December 2005 te 12:36 pm

Geplaatst in Mooi & Warm

vier reacties

  1. Mooi verhaal!

    Pomme

    Pomme

    (URL)

    07-12-’05 13:58

  1. Met je zak in de ene hand en de staf in de andere kan toch ??k een heel bevredigend gevoel zijn…

    Verbal Jam

    Verbal Jam

    (URL)

    07-12-’05 14:45

  1. Damn! Geen idee dat je er z? erg mee zat :-(

    @VJ: mag ik u hartelijk danken voor dit plaatje?

    Marti

    Marti

    (URL)

    07-12-’05 17:53

  1. LOL VJ Zou daar die hang naar rolwisseling vandaan komen ;)

    CiNNeR

    CiNNeR

    (URL)

    08-12-’05 05:39

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.