Variaties op een begin

Twee reacties

Het jaar ging zijn laatste minuten in...

...en hij nam gedachtenloos een hap van zijn voorverpakte oliebol. De televisie van de buren dreunde door de gipsen muren heen en er klonk ergens gelach. Hij zuchtte, onwennig met zijn pas herwonnen vrijheid, pakte zijn GSM en bladerde door het adresboek heen. Bij een enkele naam wachtte hij even, maar belde niet. Toen stond hij op, pakte zijn lege flesje van de krakkemikkige tafel en stapte het balkonnetje op om een nieuwe te pakken. Boven hem galopeerden kinderen met een dolle draf door de gang en in de straat passeerde een tram, knarsend en piepend. Hij zuchtte weer en keek hoe de damp van zijn adem in het donker verdween.

...en hij keek op van haar stem: "Jij nog een biertje, pa?" Hij keek op en lachte trots naar de ranke verschijning tegenover hem. Naast hem verbrak een stem snibbig zijn gedachten: "Nee, hij heeft genoeg gehad. We moeten straks nog naar huis." De jonge vrouw tegenover hem vertrok haar gezicht. "Jezus, Ma!" zei ze bits, "jullie kunnen toch wel ??n keer blijven slapen?" De vrouw naast hem haalde haar neus op. "Niet zolang h?j hier woont", zei ze kortaf en knikte in de richting van de keuken. Een donkere gestalte verscheen in de keukendeur, een dampende schaal voor zich uit dragend. "Surinaamse hapjes, mensen" zei hij, met een glimlach van oor tot oor.

...en hij gaf nog even gas Met piepende banden draaide hij het parkeerterrein op, de dubbelde streep en een luid claxonerende tegenligger negerend. Ze stond al op hem te wachten. "Wat ben je laat!" riep ze, het portier openend. "Het was druk, ik kon niet eerder weg" verontschuldigde hij zich. "Was het gezellig?" Ze zuchte en rolde met haar ogen. "laat maar" lachte hij. Ze kusten en met grommende motor draaide hij de weg weer op. Kreunend keek ze op haar horloge. "Owww! We zijn nooit meer op tijd!" "Nou en" lachte hij en stuurde de auto naar de kant toe. Hij pakte een fles en twee plastic bekertjes van de achterbank. "Nergens voor nodig" zei hij.

...en de wind ritselde in enkele droge bladeren. In de verte blafte een hond en ergens ontbrandde een vroege vuurpijl, na enkele seconden gevolgd door een zwakke knal. Hij merkte er niets van, net zoals hij van het einde niets had gemerkt toen de overmaat aan medicijnen zijn laatste wens vervulde. In het licht van de vuurpijl lichtten even de ogen van een kat op, die schichtig speurend over het verlaten uitstrooiveld sloop. Het licht verzwakte en de duisternis keerde terug.

...en hij ontkurkte de fles alvast, niet zoals het hoorde maar met een onbeschoft harde knal waarbij de champagne over de tafel stroomde. Ze juichden. "Voorzichtig" zei ??n van zijn gasten, "die heb ik nog helpen verven". Hij grinnikte en duwde de aanwezigen een voetloos glas in de hand, waarna hij ze schuimend volschonk. Hij zocht haar op en pakte iets verlegen haar hand. Ze glimlachte, duidelijk ge?motioneerd en samen keken ze naar de klok op de televisie. "Dit jaar wordt het echt beter", fluisterde hij.

En toen was het zover..!

Door Suffie

Zaterdag 31 December 2005 te 7:18 pm

Geplaatst in Mooi & Warm

twee reacties

  1. Gelukkig 2006, heer Sufmans!

    Eric

    Eric

    (URL)

    01-01-’06 11:52

  1. Mooi…
    u roerde mij even alhier.

    Beste wensen!

    Jannie

    Jannie

    (E-mail ) (URL)

    02-01-’06 12:23

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.