Terugkeer

Eén reactie

Vroeger was er de man met de gitaar. Dan was hij op mijn kamer en speelde mijn liefde en leed. Zijn stem soms onvast, zijn spel nauwelijks virtuoos, maar altijd raakte hij mij diep in mijn binnenste. Alsof hij mij was drukte hij op mijn knoppen en ontlokte de gevoelens die hoorden bij zijn spel. Ik was zijn instrument, hij streek mij aan.

Toen kwam de tijd dat hij steeds langer wegbleef. De meisjes kwamen, niet langer als doel van mijn driften, maar om deel te nemen aan mijn zijn. Mijn bed werd voor dromen en liefde, en verbande de rest naar over de drempel. En in het huis was geen plaats voor een man met een gitaar.

Nu en dan voelde ik de pijn en de zoete vervoering, ooit vergroeid met zijn spel, zijn liederen naklinkend in het bonken van mijn hart. De resonantie van zijn stem in mijn hoofd, zoals alleen ik dat hoorde, brachten mij dan terug naar die kamer. En mijn verlangens tot leven.

Ik bedenk mijn eigen kamer. Bloed stroomt warm en zoet uit verse wonden over oude litekens. L'histoire se r?p?te, maar niet als het spel van kinderen. Dit is het leven zoals het nu is.

Ik wacht op de komst van de man met de gitaar. Ik zal hem verwelkomen, als ware ik het zelf..

Door Suffie

Vrijdag 27 Januari 2006 te 09:06 am

Geplaatst in La musique, Mooi & Warm

Eén reactie

  1. Wat let je? Zou ik kunnen zeggen. Maar misschien ken ik het fenomeen te goed. Om te weten dat het niet zo makkelijk is als het lijkt.

    Pomme

    Pomme

    (URL)

    28-01-’06 09:49

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.