De taal van de straat

Drie reacties

Ter hoogte van het advertentiebord stuitte ik op het eerste cordon. De kleinste was hooguit drie turfen hoog, de oudste was niet veel groter. Met koortsige ogen staarden ze me aan terwijl ik probeerde een zwakke plek in hun gelederen te ontdekken. Ik deed twee snelle stappen in de richting van de kleinste in de rij, maar ze blokkeerden mij snel en geroutineerd. "Heeft u ook voetbalplaatjes?" beet de brutaalste me toe. "Nee" zei ik bits en duwde met een snelle beweging mijn karretje naar voren zodat ze wel opzij moesten. Teleurgesteld lieten ze me door. Toen ik eenmaal gepasseerd was riep de brutaalste me nog een keer na: "Weet u het zeker?"

De groep op het parkeerterrein was groter, hechter ook. En de oudste kwam zeker tot aan mijn schouder. De linie verdichtte zich bij mijn nadering en de onmiskenbare natuurlijke leider van deze eenheid stapte naar voren: "Meneer, heeft u voetbalplaatjes?" Zijn stem klonk krachtig en beslist, mijn instinct zei me dat hij geen 'nee' zou accepteren. De kaartjes brandden in mijn binnenzak, en hij wist het. Ik besloot het over een andere boeg te gooien: eerlijkheid. "Ik heb ze wel" zei ik krachtig, "maar ze zijn voor mijn eigen zoon". Hij staarde me aan, even van zijn stuk gebracht door deze onverwachte wending. Maar hij herstelde zich snel: "Heeft u geen dubbele dan?" Hij kneep zijn ogen half dicht, triomfantelijk.

Toen sloegen de twijfels toe. Ik wilde deze strijd helemaal niet. Ik wilde alleen maar naar huis. Met een nijdige beweging rolde ik mijn karretje in de richting van de linie. Ze stoven uiteen, ik brak door en zag mijn weg niet langer versperd. Met een gevoel van wilde vreugde stoof ik naar mijn auto, terwijl ik over mijn schouder schreeuwde: "En de eerste die nu nog over voetbalplaatsjes begint, sla ik boven op z'n bek!" Een aantal mensen keken op, verstoord, verontwaardigd. Ik maakte dat ik mijn boodschappen in de auto kreeg en snelde weg.

Toen ik even later thuis kwam, kwam mijn zoon mij in de hal tegemoet. "Papa" riep hij glunderend, "heb je voetbalplaatjes meegenomen?" Ik zuchtte en balde mijn vuist. Buiten gelden de wetten van de straat, daar worden netwerken gevormd die hele wijken overschrijden, die gewone vormen van loyaliteit, zoals die tussen vader en zoon, ruimschoots overstijgen. Ik voelde me misselijk toen hij brullend de trap op naar zijn kamer stormde. In mijn situatie kon ik het mij niet veroorloven niet consequent te zijn. Als ik mijn woord niet gestand deed zou geen enkele confrontatie meer geloofwaardig verlopen, zou ik bij voorbaat alles verliezen. Ik hoorde hem snikken in zijn kamer, maar wist dat hij het later zou begrijpen.

Door Suffie

Vrijdag 03 Februari 2006 te 9:36 pm

Geplaatst in Raar

drie reacties

  1. Of in therapie gaat en op zijn dertigste een museumpje van zijn huis maakt ..

    CiNNeR

    CiNNeR

    (URL)

    04-02-’06 04:01

  1. hahhahah… aaaaahhh

    SveMic

    SveMic

    (URL)

    06-02-’06 22:42

  1. Goed verhaal!

    Erik

    Erik

    (URL)

    31-05-’06 23:16

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.