14 februari (2)

Twee reacties

Staand voor de brievenbus was hij zich niet bewust van de tegenstelling die hij zou moeten voelen: de natte kou die zijn gezicht verdoofde en de envelop die brandde in zijn zak. Hij veegde het ergste water van zijn handen af aan zijn jas en deed een greep in zijn binnenzak. Voor de zoveelste keer las hij het adres. En voor de zoveelste keer vergewiste hij zich ervan dat er geen enkele fout in stond. Hij had er voor gekozen zowel het kaartje als de envelop met de printer te bedrukken, anoniem en zonder haar naam in het kaartje te gebruiken. Zelf schrijven was beter, vond hij, maar hij kon de gok niet nemen dat ze zijn handschrift zou herkennen. Op een andere manier schrijven was geen optie, hij had het geprobeerd en het resultaat was het schrift van een kind. En dat was het laatste effect dat hij wilde bereiken.

De regen sloeg in zijn gezicht en zonder er bij na te denken duwde hij de envelop onder zijn jas. Zou hij hem hier in de bus doen? Zou ze naar het poststempel kijken en concluderen dat de kaart van binnen de stad afkomstig was? Ze zou gaan elimineren, gaan tellen wie ze allemaal kende in de stad en zo wellicht alsnog ontdekken wie haar die kaart had gestuurd? Misschien zou ze het tegen hem zeggen, hem uitlachen om zijn onbeholpen poging om contact te zoeken. Misschien zou ze zwijgen, maar in haar vuistje lachen of met haar vriendinnen over hem roddelen en giechelen. Maar in ieder geval zou ze weten dat hij het was. Hij, die al die jaren al vanaf een afstand naar haar verlangde, die in zijn vertrouwde duister veilig op haar lette, haar beschermde tegen het kwade om haar heen. Hij die als een onbekende, maar trouwe paladijn over haar waakte, onder de sluier van zijn anonieme vertrouwdheid.

Nog een keer keek hij op de envelop en hij voelde de twijfel groeien. Een grote druppel regen barstte uiteen op het dikke papier en vormde een donkere vlek. Nog ??n jaar dan maar, dacht hij. Nog ??n jaar wachten, dan zou hij het nog beter voorbereiden, de kaart in een andere gemeente laten posten door een vriend en een nog mooier gedicht maken, nadenken hoe hij haar zou pareren als ze alsnog achter zijn identiteit zou komen, nadenken hoe hij haar onder ogen zou kunnen komen als ze het wist.

Die avond lag hij vroeg in bed, maar hij sliep een stuk later. Tevreden lag zijn vrouw in zijn armen, de zijne stijf om hem heen geslagen. Ze was verrukt geweest over zijn kaartje. En ze had het niet eens raar gevonden dat er geen envelop omheen zat....

Door Suffie

Dinsdag 14 Februari 2006 te 10:19 pm

Geplaatst in Mooi & Warm

twee reacties

  1. een oprecht hartverscheurend einde

    hansb

    hansb

    (URL)

    15-02-’06 21:03

  1. Nou had ik veel verwacht. Maar dit niet. Mooi stuk.

    SveMic

    SveMic

    (E-mail ) (URL)

    06-03-’06 23:14

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.