Blind Date

Geen reacties

Het leek hem niet gepast om nu al te gaan zitten slempen, dus bestelde hij een kop koffie. Zenuwachtig zat hij te frunnikken aan het rode petje in zijn handen en om de minuut wierp hij een blik op de deur van het caf?. Hij riep het in een opwelling: 'Je herkent me aan mijn rode petje'. Ze lachten samen door de telefoon, maar nu voelde hij zich onstervelijk belachelijk met dat ding. Ze klonk leuk door de telefoon, een beetje verlegen. En dat maakte het extra spannend. De deur zwaaide open en een meisje met lang donker haar en een blauwe lederen jas kwam binnen.

Ze droeg een gebreid mutsje van rode wol. Zijn hart sprong in zijn keel en hij voelde het bloed naar zijn hoofd vliegen. Wat was ze mooi! Midden in de zaak bleef ze staan en ze keek zoekend om zich heen. Het zweet brak hem uit en in een opwelling stak hij de hand met het petje onder de tafel. Natuurlijk had hij gehoopt dat ze aantrekkelijk was, maar de werkelijkheid benauwde hem. Wat moest zo'n meisje met hem? Zo'n meid zag je alleen maar hand in hand met van die sportschooltypes met bruinverbrande koppen, Hilfigerjasjes en stoere BMW's. En hij? Hij was niet gespierd, hij had een rare neus (vond hij) en hij was met de tram omdat zijn fiets gestolen was. Vermoedelijk zou ze beleefd zijn en misschien werd het zelfs een gezellig etentje. Maar hij kon toch niet serieus verwachten dat het iets tussen hen zou worden. Ze zou hem bedanken voor de avond, misschien een zoen geven voordat ze in de taxi stapte en de volgende dag geamuseerd aan haar vriendinnen vertellen over die ?bernerd, die een romatisch avondje met haar dacht te hebben. 'Jongen,' zei zijn vader altijd, 'een mooie meid heb je nooit alleen.' Hij had gelijk. Zelfs al zou het wat worden, dan zou ze snel verveeld raken door zijn gewoonheid en gebrek aan klasse. Ze zou al gauw weer aan ??n of andere flitsende dressboy blijven hangen en hem als oud vuil aan de kant zetten.

Hij keek op, ze stond er nog steeds, om zich heen kijkend. Hij pakte een menukaart van tafel en dook erachter. Verdomme, dat had hij weer... Zo'n griet die alleen viel op spieren en auto's. Daar maakte hij toch geen kans bij? Hij voelde een onredelijke woede in zich opkomen en propte het rode petje diep in zijn jaszak. Dan maar niet, maar hij liet zich niet voor lul zetten, besloot hij.

Altijd hetzelfde met die arrogante kutwijven...

Door Suffie

Zaterdag 09 Februari 2002 te 12:59 am

Geplaatst in Het leven

Geen reacties

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.