Blind Date (2)

Geen reacties

Het laatste stukje van de tramhalte naar het café rende ze, maar voor de deur bleef ze even staan uithijgen. Ze wilde niet te laat komen, maar ook niet als een hijgend postpaard binnen komen rollen. Hij was aardig door de telefoon. Hij klonk heel zachtaardig en bescheiden, heel anders dan de patsers die ze kende en die alleen maar konden lullen over hun mooie baantjes en hun dure auto's. En hij had humor en dat vond ze fijn. Wat had ze gelachen toen hij zij dat hij een rood petje zou dragen. Ze hield wel van dat eigenwijze, jongens waren altijd zo bang om bij hun maten uit de toon te vallen.

Thuis had ze nog voor de spiegel gestaan, eerst zonder en toen met het wollen rode mutsje dat ze van haar moeder had gekregen. Ze dacht er nog even over om wat extra vulling in haar BH te stoppen, maar zag daar van af. Hij nam haar maar zoals ze was. Eigenlijk vond ze dat ze nu wel lang genoeg haar best had gedaan om bij Jan en alleman in de smaak te vallen. Waar deed ze het eigenlijk voor? Voor die mooie jongens, met hun strakgetrainde kontjes? Ze haalde haar schouders op. Eigenlijk kwamen ze haar strot uit. Ze had er genoeg van om als statussymbool voor één of andere dure jongen te dienen, om met iemand een restaurant of café in te stappen, terwijl hij voorging met zo'n blik van 'Kijk eens even wat ik vanavond weer ga neuken.' En als ze dan al een keer per ongeluk liet vallen dat ze van een relatie wel wat meer verwachtte dan sex, dure kleren en de show maken in het uitgaansleven, dan was ze ineens een kapsoneswijf. En dan hield ze haar mond maar weer, net zolang tot het haar te veel werd en ze de relatie verbrak...

Uiteindelijk raapte ze al haar moed bij elkaar en stapte naar binnen. Het was druk en gezellig binnen, ze draaiden Alien Ant Farm. Gelukkig geen Froger, daar had ze ondertussen haar buik van vol. Ze keek om zich heen, maar ze zag geen rood petje. Aan de bar zaten een aantal jongens te praten en te lachen en een gezinnetje zat te eten. Aan de tafel bij het raam zat een jongen in een menukaart te bladeren. Ze keek even naar hem. Hij zag er aardig uit, onopvallend, lief eigenlijk. Niet zo'n brallerige uitslover met dure kleren en een rinkelende sleutelbos-met-Mercedeslabel. Ze voelde hoe haar hart plotseling klopte en hoopte in een flits dat hij op zou staan en een belachelijk rood petje zou opzetten. Maar hij zat verdiept in zijn menukaart en leek niets te merken van de wereld om hem heen. Nogmaals keek ze om zich heen, maar er waren geen rode petjes. Zelfs niet iets wat er op leek...

Plotseling voelde ze zich voor aap staan. Er was geen rood petje, besefte ze. Ergens zaten een paar van die kutjochies achter een computer met elkaar te stikken van het lachen over dat kipje dat ze met een lulverhaal naar een caf? hadden gestuurd. Misschien stonden ze ergens om een hoek om te kijken of ze er wel was, misschien was het wel ??n van de gasten hier. Maar niemand keek naar haar.

Ze voelde zich plotseling ellendig en moe. En vooral ook boos. Boos op zichzelf omdat ze zich had laten verleiden tot zo'n stomme stap. Hoe had ze ooit kunnen denken dat er mannen waren die anders waren? Hoewel de tranen in haar ogen gloeiden, zag ze kans om zich met nonchalante waardigheid om te draaien en het caf? uit te wandelen. Maar buiten schopte ze met alle macht tegen een kartonnen doos aan die prompt over de weg heen zeilde.

Mannen, dacht ze, waren allemaal onbetrouwbare klootzakken...

Door Suffie

Zaterdag 09 Februari 2002 te 08:00 am

Geplaatst in Mooi & Warm

Geen reacties

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.