De Staat en de Goddelijke Vonk

Vijf reacties

Eens in de zoveel tijd wordt ik bevangen door een vlaag van Schier Goddelijke Inspiratie. Dan klei ik de postexpressionistische asbak die mijn moeder versteld doet staan, dan schets ik de erotische impressie die mijn tekenlerares doet kleuren tot diep in haar decollet?, dan dicht ik een gedicht dat een zaal vol dronken spuitgasten doet verstommen, dan voer ik het sollicitatiegesprek dat me een staande ovatie oplevert en dan schrijf ik het nummer dat de rest van de CD doet verbleken.

Gistermorgen ontstond de Goddelijke Vonk ergens op de A1, nabij hectometerpaal 21.1. Nadat ik mijn autoradio wegens Borsato had uitgezet ontwikkelde zich een melodielijn in mijn hoofd, compleet met een stemmige en sobere begeleiding uit het hogere register van Margreet een vijfsnarige basgitaar. Al gauw vloeiden woorden samen in een tekst die met de melodielijn harmoni?erde als ware het twee neukende fruitvliegjes, en begreep ik dat ik een wereldhit in mijn hoofd had zitten.

E?n van de belangrijkste kenmerken van De Vonk is dat zij helaas niet blijft hangen. Als er geen onmiddellijke uitvoering of registratie aan vast zit vervliegt het product van mijn Uitverkoren Inspiratie meestal weer net zo snel als dat ze gekomen is. Een goed liedje blijft na ??n keer horen voor de rest van de dag in je hoofd hangen, maar op ??n of andere manier geldt dat niet voor mijn eigen schepsels. En omdat ik juist d?t spinsel niet verloren wilde laten gaan, greep ik naar de enige mogelijkheid om het voor de mensheid te behouden: de voicerecorder van mijn GSM.

Al sturend worstelde ik het menu door, onderwijl de melodie nog eens neuri?nd, inclusief baslijn en juist toen ik de opname wilde activeren en adem haalde om de gouden melodielijn neder te kwelen, ontwaarde ik in mijn binnenspiegel de brede Volvo-grijns van de ringwegsurveillance der Amsterdamse politie, inclusief twee paar loerende ogen, die driftig probeerden uit te vogelen wat ik nou eigenlijk in mijn handen had.

Die avond was de herinnering weg. Voor eeuwig verloren omdat ik een bon van 140 euri's zwaarder vond wegen dan de verrijking van ons culturele erfgoed. Maar wel met een wetenschap rijker: de huidige impasse in de ontwikkeling van de Nederlandse cultuur is grotendeels te wijten aan de regelzucht van onze eigen overheid.

Laat dat bij deze bewezen zijn..

Door Suffie

Vrijdag 16 Juni 2006 te 1:22 pm

Geplaatst in Default, La musique

vijf reacties

  1. Zonde man… zonder Margreet

    mibi

    mibi

    (E-mail )

    16-06-’06 22:02

  1. Mij schoot diep in de nacht eens een geweldige plotlijn voor een prachtroman te binnen – in het donker opgekrabbeld wegens het niet willen wakker maken van wederhelft. Bleek ‘s morgens onleesbaar te zijn, en wilde niet meer te binnen schieten. Die eeuwige fatsoenlijkheid ook!

    Ralph

    Ralph

    17-06-’06 14:03

  1. Tja, de kost gaat voor de baat uit! Dan moet je bij zo’n vonk eventjes durven doorpakken en die boete voor lief nemen. Dat zijn gewoon productiekosten.

    Verbal Jam

    Verbal Jam

    (URL)

    20-06-’06 14:05

  1. Ben je al wilde stakingen aan het voorbereiden dan?

    CiNNeR

    CiNNeR

    (URL)

    20-06-’06 17:01

  1. Bij deze ter kennisname.

    vitrage

    vitrage

    (URL)

    20-06-’06 21:46

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.