Sublimatie van vuur en genoegen

Drie reacties

Ik ben er heilig van overtuigd dat in ieder mens een pyromaan schuilt. Net als dat ik er van overtuigd ben dat niet die aanwezigheid een bedreiging voor de samenleving vormt, maar de mate waarin het gezond verstand de impuls tot brandstichting al of niet onder controle houdt.

Neem nou mijzelf. E?n uitgebrande auto mag ik op mijn conto schrijven, meer niet. En daar moet bij worden aangetekend dat het uitgebrande wrak daarv??r al acht maanden stond weg te rotten op een parkeerterrein zo leeg en groot, dat men er met gemak en zonder brokken een Boeiing 747 op had kunnen laten landen en parkeren (een handigheid die overigens in een later stadium aan de andere kant van de stad best van pas had kunnen komen, maar dat even terzijde). En wat meer is, de omwonenden hadden met al die brullende politie- en brandweerwagens ongetwijfeld de dag van hun leven. Alle reden dus om met niet al te veel wroeging op mijn beperkt pyromane episodes terug te kijken.

Mijn overtuiging wordt overigens gesterkt door mijn omgeving. Ik denk dan aan mijn broer die ooit een vuurspuwact uitvoerde op een vakantiepark, zijn snor in de fik stak en vervolgens zijn bek verbrandde aan een glas brandende sambucca. Of aan de collega die de muggen op onze afdeling te lijf gaat met een ge?mproviseerde vlammenwerper, bestaande uit een spuitflacon whiteboard-cleaner en een aansteker. Ik denk aan de vriend die zo graag experimenteert met het toevoegen van extreem brandbare vloeistoffen aan kampvuren en daarmee dusdanige successen boekt dat zijn verontruste medekampeerders een extra emmer water naast hun tent zetten. Ik denk ook aan waanzinnige vreugdevuren op het strand waarvoor mijn zoon met glimmende ogen van heinde en verre aan komt slepen met complete boomstammen, oude palets en vermoedelijk elders gejat brandhout, daarmee een hitte forcerend die bij de omstanders de borstharen tot schroeiens verwarmd.

Maar ik heb mijzelf onder controle. Lang geleden heb ik reeds besloten dat het vage litteken op mijn bovenbeen, afkomstig van een onstuimige aanvaring met een kolenkachel, voldoende reden is om mijn hete aandriften te beteugelen. Dat ik er wellicht onbewust voor gekozen heb om tegenover een brandweerkazerne te gaan wonen doet daar niets aan af. Brandweerwagens rijden namelijk altijd ergens naar toe om te blussen, slechts zelden laten ze de brand voor dat doel naar de kazerne toe komen. Vrijwel dagelijks kijk ik toe hoe brandweerauto's met veel herrie van sirene's in de verte verdwijnen, om later rustig tuffend weer terug te keren. En nooit maak ik iets mee van de heldendaden die deze zwetende, dappere brandweermannen plegen in hun dagelijkse strijd tegen het allesverzengende vuur.

Ik klaag niet. Er zijn andere dingen waar ik voor warm loop en die me eigenlijk meer doen dan een brandende auto of stapel hout. Want waar ik op het gebied van de pyromanie nogal lauw ben geworden, ben ik op andere gebieden van genotsbeleving over het algemeen tamelijk licht ontvlambaar. Sommige vormen van sublimatie moet je vooral prijzen..

Door Suffie

Woensdag 16 Augustus 2006 te 11:20 am

Geplaatst in Vroegâh

drie reacties

  1. Voor je overtuiging: Lang geleden een keer een spijkerbroek in vuur en vlam gezet, voor de fotografie weliswaar ;)

    Mar.

    Mar.

    (URL)

    16-08-’06 11:37

  1. Mooi stukje!
    Houdt het vuur brandende….

    Peter

    Peter

    (URL)

    16-08-’06 15:38

  1. De kreet: “Ol?..Ol? “ borrelt spontaan in mijn geheugen omhoog…..

    Opa-Buiswater

    Opa-Buiswater

    (E-mail )

    16-08-’06 20:32

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.