Niet op de bank

Negen reacties

De trap naar de bovenwoning in Amsterdam was hoog en kraakte bij elke stap, anders dan ik in mijn luxe flatje gewend was. Met nabonzend hart van de klim gaf ik haar de bloemen die ik bij me droeg terwijl haar katten blazend een heenkomen zochten.

Ze was leuk, op een opgeruimde en onbezorgde manier. Aantrekkelijk ook. Veel te snel ging de middag voorbij en naderde de avond. Het voelde alsof ik haar al heel mijn leven kende. Ik had haar een paar keer eerder ontmoet, onder andere en soms minder leuke omstandigheden. Nu kletsten we als oude bekenden, lachten en keken elkaar steeds dieper in de ogen. De belofte van meer, bedacht ik mij.

's Avonds kookte ze voor me, simpel en lekker. De ramen van haar bovenwoning gingen open en met de frisse lucht die de geur van gebakken uitjes verdreef, kwamen flarden binnen van voorbijsnellend verkeer en een in de verte passerende trein. We keken in oude fotoboeken. Ik herkende mijzelf en we lachten verbaasd en geamuseerd tegelijk. Ze pakte een zoveelste biertje voor me en ik besefte mij dat het niet goed was om in de auto te stappen. Het werd bedtijd.

Ik zou op de bank slapen, vond ik. Maar ze herkende zowel mijn twijfelachtige blikken op de overduidelijk door katten beslapen bank als mijn beginnend allergische snifje. "Of bij mij in bed?" Ja, dat kon ook. Gewoon slapen? Gewoon slapen...

Toch was er die tinteling in mijn binnenste en het trillen van mijn handen verraadde de strijd tussen mijn verstand en mijn gevoel. Ik draaide me om en keek haar aan, zag haar glinsterende groene ogen, haar lange blonde haren. Welterusten, zeiden we...

Ik lag op mijn rug en staarde naar het plafond. In verwarring. Onrustig. Haar adem klonk diep en regelmatig, maar mijn slaap wilde nog niet komen. Toen draaide ze zich om, sloeg een arm en een been om mij heen en kroop dicht tegen mij aan. Ik verstijfde, luisterde naar haar ademhaling. Ze sliep verder. Onschuldig, alsof het zo hoorde. En ik staarde verder naar het plafond. Overweldigd, te bang om me te bewegen.

Toen ik opstond was ze het bed al uit. Moeizaam bewoog ik naar de woonkamer. "Goeiemorgen" begroette ze mij stralend. "Ik heb heerlijk geslapen!" Ik glimlachte. "Fijn voor je" zei ik werktuigelijk. Ik gaapte en wreef uitgebreid in mijn heftig prikkende ogen. "Ik moet nu echt naar huis" zei ik. Slapen. Maar dat laatste zei ik niet hardop.

(Niet al te vrij naar "Hij had de bank niet opgemaakt" van Karin. Als grapje, maar wel degelijk serieus)

Door Suffie

Dinsdag 12 September 2006 te 11:51 am

Geplaatst in Seks & Lust

negen reacties

  1. Een leermoment, weg met de banken!

    Rick de Kikker

    Rick de Kikker

    (URL)

    12-09-’06 12:15

  1. Ik las en dacht “dit past bij..” en kwam toen bij het einde.
    Tops!

    @Rick: heb je aandelen?

    MG

    MG

    (URL)

    12-09-’06 17:58

  1. Lief, Suffie. Mooi ook …

    karin

    karin

    (URL)

    12-09-’06 18:05

  1. meisjes willen geen lieve jongens, meisjes willen bad boys die andere meisjes neuken.

    Kiers

    Kiers

    (URL)

    12-09-’06 19:43

  1. @ Kiers: afgelikte boterhammen stinken nogal, Kiers.

    karin

    karin

    (URL)

    12-09-’06 20:12

  1. Herkanbaar (helaas?). KOn echter niet naar huis om te slapen. Moest werken. Geen idee meer hoe ik die werkdag ben doorgekomen … :-)

    gerard

    gerard

    (E-mail ) (URL)

    12-09-’06 21:49

  1. mooi verhaal :)

    svemic

    svemic

    (URL)

    12-09-’06 23:02

  1. @MG, LOL!

    Rick de Kikker

    Rick de Kikker

    (URL)

    13-09-’06 11:59

  1. Prachtig, leuk om te lezen!! Een waarheid met een knipoog.

    Rose

    Rose

    (E-mail ) (URL)

    14-09-’06 00:40

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.