Niet dus...

Geen reacties

Als ik binnenkom kijkt ze me met verschrikte ogen aan en staat op. Ze kent me, ze leest mijn stemming zonder woorden en komt met uitgestrekte armen op mij af. Ik begraaf mijn gezicht in haar lange, blonde haren en voel even later mijn tranen in haar hals vloeien. Ik haal diep adem, schokkend. "Mag ik alsjeblieft bij je blijven?" weet ik eruit te brengen. Ik voel haar greep verstrakken. "Dat hadden we toch afgesproken?" fluistert ze zachtjes.

Ik laat mijn emoties de vrije loop, zij strijkt zachtjes met haar hand over mijn haren. Dan laat ik haar los en leg mijn handen om haar middel, terwijl ze met haar beide handen mijn gezicht omvat. Ze glimlacht en kust zachtjes het puntje van mijn neus. Achter de glazen wand heffen mijn collega's een luidkeels gejoel aan en slaan met hun vlakke hand waarderend op het veiligheidsglas.

Meestal is een afwijzing een ontkenning van het nieuwe, soms ook een bevestiging van het vertrouwde..

Door Suffie

Dinsdag 26 September 2006 te 7:26 pm

Geplaatst in Default

Geen reacties

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.