Dubbelleven

Zeven reacties

Ze lagen er samen, zij het apart...

Hij noemde zich "jong bejaard" en hij wachtte op zijn zoveelste dotterbehandeling. Hij maakte zich er niet druk om, want feitelijk leefde hij al in "geleende tijd" zoals hij dat noemde. Wat hem soms dwarszat was dat hij was overgebleven in plaats van de vrouw die hem al die tijd liefdevol had verzorgd. Maar zijn levenslust en kracht hadden hem er van weerhouden bij de pakken neer te zitten toen het lot haar van hem wegnam. Hij vond nieuw geluk, maar nam zijn oude kwaal mee en dus lag hij daar en wachtte op zijn zoveelste dotterbehandeling. Net als iedere keer was hij zich bewust van de kans dat er iets mis zou kunnen gaan, maar ook nu had hij vertrouwen, gesteund door zijn ervaringen en in de wetenschap dat mensen die van hem hielden op hem zouden wachten. Terug op zaal verbeet hij zijn teleurstelling voor het uitblijven van een behandeling en hoorde gelaten aan dat het onderzoek "weinig aan het licht had gebracht". Voor het eerst maakte hij zich écht zorgen, niet om wat men gemist had, maar om wat men al w?l gevonden had.

Zij was jong en mooi. Althans, dat was ze voor haar noodlottige valpartij. Die morgen had ze voor het eerst de moed gehad om in de spiegel te kijken en was de betekenis van 12 meter vrije val ineens heel tastbaar geworden. De pennen in haar benen kende ze alleen van de foto's en de bonzende pijn werd nog steeds redelijk effectief door medicijnen onderdrukt. Maar die morgen had voor het eerst de wanhoop toegeslagen, de angst dat haar ranke en sportieve lijf nooit meer zou functioneren als voorheen, maar vooral ook de angst dat haar glimlach voor altijd verloren zou gaan. Collega's, vrienden en familie pakten haar hand vast en verzekerden haar er van dat men nog veel, héél veel voor haar kon doen. Ze beloonde hun optimisme met een glimlach die steken door haar gebroken kaken joeg en de hechtingen in haar gezicht onbarmhartig deed trekken. Ze wist dat een gedeelte van die lach was achtergebleven in een plas bloed, onherstelbaar en onvervangbaar...

Ze lagen er samen, zij het apart. Ik liep van de één naar de ander...

Door Suffie

Dinsdag 10 Oktober 2006 te 8:50 pm

Geplaatst in Default

zeven reacties

  1. Dat is niet niks …

    karin

    karin

    (URL)

    10-10-’06 21:22

  1. “een glimlach die steken door haar gebroken kaken joeg en de hechtingen in haar gezicht onbarmhartig deed trekken…”
    Pakkend.

    frédéric

    frédéric

    (URL)

    10-10-’06 23:01

  1. mooi geschreven heer suf..

    svemic

    svemic

    (URL)

    11-10-’06 01:08

  1. Het spijt me echt verschrikkelijk maar ik kan het niet laten. Catherisatie is het onderzoek, dotteren is al de behandeling.

    Bijzonder verhaal, werd er erg mistroostig van ..

    CiNNeR

    CiNNeR

    (E-mail ) (URL)

    11-10-’06 04:49

  1. @CiN: hoewel misschien wat onduidelijk, staat er precies hoe het was: komen om te worden gedotterd en uiteindelijk worden afgescheept met een onderzoek dat “weinig laat zien”

    Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    11-10-’06 08:30

  1. Ah ja, dat is ook mogelijk. Mijn excuus voor de muggezifterij :)

    CiNNeR

    CiNNeR

    (E-mail ) (URL)

    11-10-’06 15:08

  1. Pffff….. wat een verhaal. Heb net een heel ziekenhuisverhaal achter de rug met mn vader (o nee het is nog gaande, maar komt omdat het beter gaat) en ken nog meer patienten die ik ook wel zou willen opzoeken, maar dat komt wel.
    Ach, wat ik wil zeggen….je hebt het mooi geschreven!
    Petra.

    Petra

    Petra

    (URL)

    16-10-’06 19:38

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.