Een blik op de binnenzijde

Geen reacties

Enkele weken geleden deed mijn zoon een opmerkelijke aanschaf: de DVD van de film "Mamma Mia", met onder meer Colin Firth, Pierce Brosnan en Meryl Streep. En wat meer is: met de muziek van Abba. Misschien wel net zo opmerkelijk is dat ik de film, als fervent ABBA-bewonderaar, nog niet heb gezien en ook vermoedelijk niet eens ga bekijken.

Mijn fascinatie voor het Zweedse viertal stamt uit de tijd dat ik ergens in een vunzig boekje een foto tegen kwam van zangeres Anni-Frid Lyngstad, in een pose die menig aankomend gyneacoloog in die tijd extra studiepunten moet hebben opgeleverd. In de daaropvolgende fase van basale puberale geslachtsdrift raakte ik dusdanig de weg kwijt dat ik me in de muziek van de beide dames ging verdiepen en toen de ergste testosteron-rush begon weg te ebben had ik voldoende muzikaal inzicht in het verschijnsel ABBA verworven om het succes aan de hand van technische criteria te verklaren.

Het grootste gedeelte van het ABBA-repetoire bestaat uit makkelijk in het gehoor liggende, aanstekelijke Middle-Of-The-Road niemendalletjes die op zich weinig verschillen van wat er in de jaren 70 en 80 aan commerciële meuk geproduceerd werd. De kracht van ABBA lag echter niet zo zeer in de kwaliteit van de deuntjes, maar in de wijze van arrangeren en produceren. Ulvaeus en Andersson ontwikkelden namelijk in de studio een wijze van kommaneuken die resulteerde in multigelaagde en zeer gedetailleerde orkestraties, maar ook in tot in de puntjes verzorgde opnames. Kenmerkend was bijvoorbeeld de truc om de zangpartijen niet "bovenop" de begeleiding te leggen, maar ze qua niveau ongeveer gelijk te trekken met de andere partijen, waardoor niet zo zeer het deuntje, maar het totaalgeluid belangrijk werd; geen liedje plus begeleiding dus, maar een totale compositie waarin de zang wel leidend, maar zeker niet het belangrijkste onderdeel was.

Maar goed, zo ging dat dus met mij. De dames van Abba paaiden mij op non-verbaal niveau, de heren wisten vervolgens mijn interesse voor muziekopnames en -producties op te wekken en zetten mij en passant ook nog eens op het spoor van andere grootheden als Phil Spector, Alan Parson, Steve Lilywhite en Trevor Horn, zomaar wat mensen die behoorlijk bepalend zijn geweest voor hoe muziek in de afgelopen decennia heeft geklonken.

Terug naar 'Mamma Mia'. Daar kan ik kort over zijn: de Abba-magie ontbreekt hier geheel. De liedjes zijn duidelijk ondergeschikt gemaakt aan het geheel, de zang is gemixt op verstaanbaarheid en de zangers zijn weliswaar acteurs die een leuke partij kunnen zingen, maar geen zangers. Wat overblijft is een vrolijke familiefilm vol makkelijk in het gehoor liggende, aanstekelijke Middle-Of-The-Road niemendalletjes die op zich weinig verschillen van wat er in de jaren 70 en 80 aan commerciële meuk geproduceerd werd. En volgens mij had ik al laten doorschemeren daar ik dáár niet op zat te wachten. Daar helpt zelfs een blik op de interne huishouding van Meryl Streep me niet van af...

Door Suffie

Donderdag 11 Maart 2010 te 07:58 am

Geplaatst in La musique, Seks & Lust

Geen reacties

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.