Koffie op het terras

Geen reacties

Over de dreef die het lokale verkeer om ons landgoed heenleidt, kwam een cabriootje aanrijden. Geen spectaculaire contraptie, maar een kittig zwart dingetje dat ik vanaf mijn terras even niet op merk en type kon determineren omdat de voorzijde vakkundig maar onherkenbaar was opgeleukt. Vanachter mijn koffie keek ik rustig toe hoe het autootje met een sportieve knor passeerde en pas na observatie van de achterzijde kon ik vaststellen dat het een Fordje betrof dat vermoedelijk eind vorige eeuw voor het eerste het licht op onze wegen zag.

Op dat moment besloot mijn lief in te breken op mijn gedachten:"Nou, je ziet het. Als je nog eens lekkere wijven wilt versieren weet je wat je te doen staat". Ietswat verrast door de scherpte van haar stem keek ik vragend opzij. "Kijk niet zo" zei ze, "ik zag je echt wel kijken naar wat er achter het stuur zat, het kwijl loopt zowat langs je kin!"
"Ik begrijp niet wat je bedoelt" protesteerde ik. "Ik keek alleen naar de auto, ik heb niet gezien wat er in zat."
"Maak dat de kat maar wijs!"

We hebben geen kat, en het exemplaar van de buren dat regelmatig bij ons op het terras komt vlemen in de hoop naar binnen te kunnen glippen om ons aanrecht leeg te roven, zal het een worst wezen als ik in mijn vrije tijd achter de wijven aan ga. Mij was het echter wel even een worst omdat deze korte conversatie gevoelens van ongemak bij mij hadden losgemaakt.

Het zal wel geen verrassing zijn, maar ik ben geen achttien meer. De tijd dat mijn hormonen als Steradenttabletten door mijn aderen bruisden, of dat ik na het zien van een stel blote tetten minimaal een uur lang niet zonder problemen op mijn buik kon liggen, is eigenlijk wel een beetje voorbij. Maar dood ben ik ook nog niet en met name in het terrasjesseizoen is mijn nek soepeler dan ooit. Mijn scherpte is nog steeds legendarisch en bovendien sta ik bij mijn collega's in hoog aanzien vanwege de bloemrijke bewoordingen waarmee ik mijn waarnemingen doorgaans in klare taal uiteen kan zetten. Dat ik dan een lekker mokkel in een cabrio mis omdat mijn aandacht vooral naar de auto zelf getrokken wordt geeft me vooral het gevoel dat ik iets heb laten vallen.

Terwijl mijn lief door de folder van de Lidl heen bladerde, ontwaarde ik enige minuten later een jogster die met wapperende, blonde haren aan ons terras voorbij trok. Een waar artwork van soepele bewegingen en deinende lichaamsdelen. Ik bleef haar minutenlang nakijken. "Kan je het allemaal een beetje zien zonder bril?" snoof mijn lief spottend. Ik koos mijn woorden met zorg: "Fantastische geile jopen en een epische reet waar ik wel een appartement in zou willen inrichten. Ik denk dat ik het er wel op zou kunnen."

Mijn lief liet haar foldertje vallen, pakte haar koffiemok en ging naar binnen. Ik probeerde nog een glimp van de hardloopster op te vangen. En hoewel er geen cabrio om haar heen zat voelde ik me ineens een stuk opgeluchter.

Door Suffie

Dinsdag 06 Augustus 2013 te 10:08 am

Geplaatst in Rotting en Verval

Geen reacties

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.