De ene z'n bon, de ander d'r tuin

Geen reacties

Het einde van het jaar begint met rasse schreden te naderen, voor ons een mooi moment om weer eens een jaarlijks terugkomend vraagstuk naar boven te halen: komen wij dit jaar wellicht in aanmerking voor een handgeschreven kerstkaart van de directie van het Centraal Justitiëel Incasso Bureau, vanwege onze niet geheel vrijwillige, maar op z'n minst zelf geïnflicteerde bijdrage aan het herstel van de Nederlandse economie?

Op zich heeft die vraag niets met economie te maken, maar met het beteugelen van paardenkrachten. Tot voor een tijdje geleden reden wij in een Franse bolide, met een zee van ruimte en een lekker hoge instap, maar met de airodynamica van een electriciteitshuisje en nauwelijks voldoende PK's om ons voor totale stilstand te behoeden. Onze huidige contraptie is Beiers, laag en plat, en is bovendien uitgerust met een extra standje 'opschieten', waar we al of niet onbewust met enige regelmaat gebruik van maken. Op zich is het dus logisch dat onze overheid sindsdien wat vaker om een geldelijke bijdrage vraagt als we de Beierse koets iets te enthousiast de vrije teugel hebben gelaten.

Omdat het geld ons niet op de rug groeit hebben Mijn Lief en ik een methode uitgevogeld om onze trapreflex op een motiverende, enigszins ludieke, maar wel adequate wijze te beteugelen: bij iedere overtreding waarvoor ik in persoon een acceptgiro krijg toegezonden, mag Mijn Lief voor hetzelfde bedrag iets gaan uitzoeken bij de plaatselijke tuinsuper. Op die wijze zou ik mij vanuit een gevoel van gezonde, relationele competitie gestimuleerd moeten voelen om de spanningen in de rechtervoet wat vaker te laten wegvloeien. Een schitterende theorie, maar vragen over de effectiviteit van het model moet ik steevast beantwoorden met de mededeling dat we tegenwoordig een bijzonder mooie tuin hebben.

En zo geschiedde het onlangs dat ik thuis kwam na een dag van noeste arbeid en Mijn Lief aantrof in de tuin, waar ze net de laatste hand legde aan het ingraven van een struik van welhaast epische afmetingen. Toen ik haar vroeg welke geldboom wij in ruil voor de nieuwe beplanting hadden moeten omhakken, wees zij mij triomfantelijk op een schrijven dat geopend op tafel lag, met daarop het inmiddels vertrouwde CJIB-logo en een geldbedrag dat wees op een kortstondige episode van totale ontremming.

Nou ben ik absoluut niet te beroerd om mijn fouten toe te geven, maar dat moet ik ze me wel kunnen herinneren. En toen ik het epistel wat nader bestudeerde, bleek dat niet het geval te zijn. Sterker nog, verder speurwerk wees uit dat ik op de betreffende datum ergens in den lande op cursus was, met de trein. En dat betekende automatisch dat één van de andere gezinsleden, niet zijnde mijn rijbewijsloze zoon, verantwoordelijk was geweest voor deze overtreding.

Bij het instellen van de regel hebben Mijn Lief en ik afgesproken dat deze in principe eenzijdig was, niet omdat zij geen fouten maakt, maar omdat ik domweg van ons beiden de grootgebruiker ben als het gaat om zowel kilometers als snelheidsoverschrijdingen. Dat betekent dat er aan deze zaak voor mij niets te halen valt, iets waar ik ook helemaal geen problemen mee heb, juist omdat het aantal verkeersovertredingen van Mijn Lief met betrekking tot mijn hobby bepaald geen zoden aan de dijk zet. Oftewel, we trekken de boel recht en laten het erbij.

En die krater in de het midden van onze tuin komt in de komende tijd ook wel weer vol.

Door Suffie

Maandag 28 Oktober 2013 te 2:05 pm

Geplaatst in Raar

Geen reacties

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.