Alles is familie

Geen reacties

Bij de Albert Heijn bij mij op de hoek werkt een nichtje van me. Niet zomaar een nichtje, maar een uiterst aantrekkelijk nichtje met lange, bleekgouden haren, een mond vol prachtig ivoor en twee ogen als patrijspoorten naar de hemel. Met enige regelmaat maak ik even een praatje met haar bij de kassa, waarbij ik in de meeste gevallen de grapjes vertel en zij er klaterend om lacht. Genoeglijke gesprekjes die helaas vaak minder worden gewaardeerd door de mensen die achter me in de rij staan.

Onze gesprekjes gaan nooit over familie. Dat is niet zo gek, want ze weet niet dat ik familie ben. Die situatie is te danken aan een familierechtelijk kronkel: wie trouwt wordt bloedverwant van zijn of haar partner, de familie wordt dan aanverwant. Vindt er vervolgens een scheiding plaats, dan vervalt de bloedverwantschap, maar de aanverwantschap met de familie blijft bestaan. Een situatie dus die bij impulsieve romantici het aantal schoonmoeders aardig kan doen oplopen. Een dergelijke scenario, plus het feit dat aanverwantschap bepaald geen garantie is voor eeuwige trouw en verbondenheid tussen families, maakt dat mijn nichtje vermoedelijk niet eens van mijn bestaan afweet. Zelf kende ik haar ook niet, totdat ik haar herkende van foto's op de sociale mediapagina's van een aantal familieleden uit die hoek waarmee ik nog wél enig contact onderhoud.

Contact hebben met een leuk nichtje, dat je in een andere situatie vermoedelijk straal voorbij zou lopen, heeft wel iets bijzonders. Het geeft een verbintenis met een bepaalde intimiteit, zonder dat je het risico loopt voor geile, ouwe vent te worden uitgemaakt. Daarnaast geeft de familiaire band, of deze nou onbewust is of niet, een bepaalde, fatsoensgenormeerde veiligheid volgens het 'verboden vrucht' principe. Mag je er, op een noodgedwongen totaal onschuldige wijze, van genieten dat je een nichtje hebt dat op zomerse dagen mannen opzadelt met een nekprobleem?

Mijn Lief, die vermoedelijk al doorhad welke kant dit verhaal dreigde op te gaan, gooide gisteravond effectief roet in het eten:

"Hoe oud is dat kind eigenlijk?"
Ik vertelde het haar.
"Dan gaat die vlieger dus niet op" zei ze.
"Hoezo? Waarom niet?"
"Omdat ze ten tijde van die scheiding nog niet geboren was. Ze is dus nooit aanverwant geweest. Oftewel, ze is ongeveer net zoveel familie van jou als ik van Guus Meeuwis"

Wat houden we nou nog over? Een kassameisje dat wekelijks een praatje maakt met een aardige klant die voor de verandering eens geen wellustige blikken in haar blauwe bloesje werpt. Natuurlijk is er niet zoiets als een onbewuste familiaire empatische band. En al helemaal niet als mensen zijn aangetrouwd. Dat is een fantasie van mannen die graag met leuke grietjes praten zonder dat er iets ranzigs bij komt. En daarbij, nu ik er nog eens goed over nadenk, waren die foto's op het internet eigenlijk te onduidelijk om iemand met zekerheid te kunnen herkennen.

Volgende week ga ik weer naar Albert Heijn om iets te kopen dat m'n eigen supermarkt niet in het assortiment heeft. Dan ga ik zeker een praatje maken met een leuke blondine achter de kassa. Of met een pittige roodhaar, maar dan wel zonder de beperkingen van die bepaalde, fatsoensgenormeerde veiligheid.

Geile ouwe vent. Bah...!

Door Suffie

Zaterdag 29 Maart 2014 te 10:17 am

Geplaatst in Vroegâh

Geen reacties

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.