Blinde paniek

Geen reacties

Vandaag is nu al een unieke dag. Vandaag zal namelijk te boek komen staan als de eerste dag dat ik ooit het gevoel van totale en blinde paniek mocht ervaren. We hebben het dan niet over een 'krèk, was da noe' moment met een klopje meer in 't hart en gevoelens van verminderd welbehagen, maar over totale wegkwijtheid. Oftewel: totale verlamming van het metabolisch systeem, integrale desoriëntatie, klam zweet uit alle poriën en een hart als een stuiptrekkende kwal in een emmer warme cola.

Het zou onzin zijn om te zeggen dat het schuim der adrenaline mij vreemd zou zijn, ik kan mij zowel in werk als privé nog wel een aantal situaties herinneren die ernstige aanslagen deden op het herstellend vermogen van mijn hartkleppen. Dan denk ik aan op grote hoogtes aan héle dunne lijntjes hangen, messen en pistolen, vriendinnetjes die elkaar op een héél ongelukkig moment tegenkwamen waar ik bij was, boze papa's met gespierde armen, echtgenotes met een uurtje eerder vrij, onweer in uiterst ongunstige omstandigheden, inhalende automobilisten zonder spiegeltjes en afslaande fietsers zonder handen. Kortom, voldoende stof om zo af en toe even kortstondig heel bezorgd te worden over je eigen welbevinden.

En toch kan ik me even geen situatie bedenken die ook maar in de buurt komt van het gevoel van krankzinnige wanhoop dat mij vanochtend overspoelde, toen ik ontdekte dat ik al mijn emailtjes, behorende bij het account van mijn vorige provider, per ongeluk in het digitale niets had laten verdwijnen, inclusief een mailtje met drie concertkaartjes in PDF-formaat voor een optreden van de band die mijn leven als puber muzikale vorm gaf: Yes. Had ik op dat moment gaatjes in mijn oren gehad, dan had het adrenalineschuim zonder twijfel aan weerzijden van mijn stoel tegen de muur gespoten, want hier zag ik in één ogenblik mijn persoonlijk cultureel moment van het decenium aan mij voorbijgaan. Dat deze actie tevens betekende dat ook mijn broer en mijn vriend, waarvan er ééntje al had betaald, kaartloos naar Tilburg zouden afreizen, ging op dat moment even aan mij voorbij.

Toch bevestigde deze situatie wel iets anders, namelijk de tegeltjeswijsheid dat er geen dalen zonder toppen zijn. Oftewel, het gevoel dat ik gewaar werd toen ik middels een aantal softwarematige U-bochtconstructies alsnog het betreffende mailtje plus PDF'jes boven water wist te brengen was de perfecte contra-emotie. Het was het gevoel van vaste grond onder de voeten hebben na een lange afdaling, met één hand iemand's pistool weten af te pakken, héél snel uit een raam kunnen klimmen met medeneming van voldoende kleding, met een snelle beweging op de weg weten te blijven zonder een krasje op te lopen en met succes een meisje in een veel te kleine kast weten te frommelen zonder dat deze uit elkaar barst (de kast dan). Dat gevoel dus, maar dan vermeerderd met de extatische euforie als van een overwinning op het totale leven. En natuurlijk ook het terugkeren van basale cognitieve vermogens, die mij er overigens wel toe brachten om de kaarten meteen even uit te printen en op te bergen.

In ieder geval heb ik vandaag nog een ding geleerd: zogenaamde deskundologen die beweren dat mensen die veel achter hun computer zitten vaak lijden aan een zekere gevoelsarmoede, hebben geen idee waar ze het over hebben...!

Door Suffie

Donderdag 01 Mei 2014 te 11:45 am

Geplaatst in La musique

Geen reacties

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.