De enveloppe

Geen reacties

Onderweg naar buiten, propte ik de verbouwereerde portier een briefje van 20 in zijn handen. "Voor de herrie binnen" zei ik. En dat meende ik, want hij kon er natuurlijk niets aan doen. Buiten sloot ik een moment mijn ogen en snoof de zwoele lucht van de zomeravond op. Ik probeerde mijn Armani jasje zo te schikken dat de scheur niet opviel en bewoog de vingers van mijn rechterhand. Ik sloeg niet vaak mensen, maar hij had het er zelf naar gemaakt. Niemand gaat zo met vrouwen om, ook niet als het je eigen vrouw betreft. En zeker al niet in mijn lievelingsrestaurant, waar ik voldoende betaal om mezelf van een rustige avond te verzekeren.

Uit de straat klonk een onderaards gegrom, rauw en vol leven. Een motor brulde en twee grote, brede koplampen kwamen vlak bij mijn benen tot stilstand. Ongelovig staarde ik naar de auto. Een Lamborghini Marzal uit 1967, het perfecte huwelijk tussen bruut geweld en gebogen glas. Daar konden er maar een paar in de wereld van rondrijden. De rechterportier klapte statig omhoog en de bestuurster stapte uit. Mijn mond viel onbewust open en ik staarde naar de meest aanstaarbare vrouw die ik ooit had gezien, en dat waren er velen. Ze was lang, langer dan ik en droeg een wit mouwloos jurkje dat strak om haar perfecte rondingen sloot. Haar lange blonde haren vielen als een gouden waaier om haar schouders en haar ogen waren van het koelst denkbare blauw.

Een ijskoningin, dacht ik, en wat zou ik haar graag doen smelten. Uitdrukkingloos kwam ze voor me staan. "Suffie?" zei ze. Haar stem was donker en koel, maar met een ondertoon vol vurige energie. "En wie vraagt dat?" probeerde ik, adrem als ik was. Ze trok ??n mondhoek omhoog, als in een teken van geamuseerde verveeldheid. "Tante Pos", antwoordde ze en tikte met de enveloppe die ze in haar handen had op mijn borst. Werktuigelijk pakte ik hem aan. Plotseling legde ze een hand in mijn nek en trok me naar zich toe. Tegelijk kuste ze me vol op de mond, een kus vol passie, vurigheid en tong. Voordat ik kon reageren liet ze me los en liep terug naar de auto, mij ademloos en verbluft achterlatend. "Je bent een schatje" zei ze met een glimlach, voordat ze het Italiaanse monster tot leven wekte en brullend de straat uit reed.

In verwarring staarde ik naar de enveloppe. Ik was niet gewend om schatje genoemd te worden. De enveloppe was van een dure papiersoort en ouderwets met lak verzegeld. Ik verbrak het mij onbekende zegel en trok de inhoud uit de enveloppe. Het was duur papier, zag ik, en met een vulpen beschreven.

Ik las de inhoud tweemaal over...

Toen wuifde ik een taxi aan de kant. Het was een mooie, lange avond en er was veel te doen.

Door Suffie

Vrijdag 24 Mei 2002 te 12:41 pm

Geplaatst in Het leven

Geen reacties

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.