Valse start

Drie reacties

Vandaag was de begrafenis van een vrouwelijke collega van me. En ik ben er naar toe geweest. Dat lijkt normaal, maar ik mocht haar helemaal niet. Hoewel ik haar maar een paar maanden heb gekend en eigenlijk maar een enkele keer met haar werkte, klikte het niet. Ik vond haar eigenwijs, arrogant, wollig, irritant betweterig en van alle soorten aantrekkelijkheid gespeend. Ik meed haar, en alsof onze gevoelens pijnlijk wederzijds waren, ik had het idee dat ze mij ook meed.

Nadat ze ziek was geworden, heb ik haar nog één keer gezien en gesproken. Sterk vermagerd, vrijwel blind en haarloos schudde ze zwakjes mijn hand terwijl ik haar vormelijk en met een gemaakt lachje sterkte en wijsheid wenste. En enkele weken later overleed zij.

Tijdens de plechtigheid werd het beeld dat ik van haar had vreemd genoeg van geen enkele kant bevestigd. Familie, vrienden en andere collega's roemden haar warmte, spontaniteit, inzet en sociaal gevoel, maar ook haar levenslust, doorzettingsvermogen en daadkracht. Natuurlijk, van de doden niets dan goeds. Ik heb nog nooit meegemaakt dat een overledene tijdens een plechtigheid als deze nog eens kritisch door de mangel werd gehaald, maar in dit geval was er sprake van oprecht verdriet en een onmiskenbare waarachtigheid en eerlijkheid. Men hield van haar. Hier was een unieke persoonlijkheid heengegaan, een enorme hoeveelheid mensen gebroken en intens verdrietig achterlatend.

De conclusie die ik moest trekken was voor mij even schokkend als beschamend: ik had het kennelijk mis gehad. Op één of andere manier had ik mij laten leiden door een eerste indruk die totaal verkeerd was. En ik was nooit in staat of bereid geweest om dat beeld te herzien of bij te stellen. En het ergste is dat ik dat mezelf bijzonder kwalijk neem. Altijd heb ik mezelf voorgehouden een onbevooroordeeld en objectief persoon te zijn, met een fikse hoeveelheid mensenkennis en het talent om met iedereen door één deur te kunnen. Maar het blijkt niet zo te zijn.

Er is nooit een tweede kans voor een eerste indruk, zegt men wel. Maar het is nooit te laat om die indruk te herzien. Kijk eens naar de mensen om je heen en probeer eens te doorgronden hoe ze werkelijk in elkaar zitten. Probeer eens te kijken waarom die afkeer of antipathie bestaat en welke rol je daar zelf in speelt.

Maar doe het wel snel. Nu kan het nog...

Door Suffie

Vrijdag 11 Oktober 2002 te 4:47 pm

Geplaatst in Het leven

drie reacties

  1. Zo gecultiveerd zijn “we” nu eenmaal niet suf, de goede pogingen ten spijt…

     vanzo

    vanzo

    12-10-’02 09:49

  1. Ik heb al zo vaak mijn eerste indruk van iemand moeten herzien. Gelukkig maar.
    Voel je echter niet schuldig dat dat voor jou in dit geval “te laat” is. Je kan nooit voorzien dat iemand voor die tijd komt te overlijden. Je hebt jouw ding gedaan, door toch afscheid van haar te nemen ondanks die eerste indruk.

     Mootje

    Mootje

    (URL)

    12-10-’02 11:43

  1. Zeer wijze woorden. Al te vaak worden mensen aangepakt op de eerste indruk die ze maken. Soms worden bepaalde handelingen compleet verkeerd ge?nterpreteerd. Vooroordelen zijn heel erg moeilijk uit de wereld te helpen, maar we moeten het blijven proberen en niet opgeven. Geef mensen meer kansen.

     pet

    pet

    (URL)

    12-10-’02 23:36

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.