Stilte in de herfst

Twee reacties

Toen ik de aula uitliep en me aansloot bij de stoet, bedacht ik mij dat het een veel te mooie dag was voor een begrafenis. Het was niet echt warm, maar de lucht was egaal blauw en het groen op de begraafplaats kleurde rijp van de herfst. Op een bankje in de zon zaten twee oudere heren naar de voorbijkomende stoet te kijken, de benen over elkaar, zwijgend en met een uitdrukking van tevreden genieten op hun gezicht.

Mijn gedachten gingen met me op de loop, naar vele jaren geleden, toen ik als kind regelmatig bij mijn oma verbleef in haar huisje in de Amsterdamse Pijp. Naast Oma woonde Tante Grietje, net als Oma een "dame op leeftijd". Iedere zaterdag ging Tante Grietje de hort op, samen met haar beste vriendin, ieder met een lunchpakketje en op hun paasbest gekleed. Samen liepen ze kirrend en giechelend gearmd de straat uit in de richting van de Amstel.

Aan het einde van de middag kwamen ze weer terug, babbelend, lachend en gniffelend om iets waarvan alleen zij weet hadden. Op een dag, toen ik voor het open raam zat te spelen, hoorde ik Oma vragen waar de dames eigenlijk naar toe gingen. "Naar de Oosterbegraafplaats", antwoordde Tante Grietje verrukt, "meid, heerlijk daar. Al dat groen, en die stilte. Heerlijk op een bankje zitten in de zon. En met alle begrafenissen lopen we mee. En maar janken! Zalig! Vanmiddag zijn we zelfs mee naar binnen gelopen en hebben koffie en cake gehad." Oma was hoofdschuddend naar binnen gelopen en ik heb mijzelf jarenlang afgevraagd of het gewoon was om bij de begrafenis van een vreemde naar binnen te lopen en koffie en cake te eten.

Toen de kist gezakt was en de bloemen waren geworpen, liepen we langs dezelfde weg terug naar de aula. Zorgvliet was mooi in de herfst, realiseerde ik me. Veel groen, in vele tinten, en de statige uitstraling van oud Amsterdam Zuid. De oudere heren zaten nog steeds op hun bankje. Beschaamd realiseerde ik me dat ik naar hen staarde. E?n van hen staarde naar me terug, met scherpe blauwe ogen. Oud, maar kalm en tevreden. Ik gaf hem een beleefd knikje en bij wijze van antwoord hief hij even een hand op. Toen opende hij zijn trommeltje en nam hij een hapje van zijn boterham.

En op welk bankje eet u uw lunchpakketje?

Door Suffie

Zaterdag 26 Oktober 2002 te 11:40 pm

twee reacties

  1. Een stilte zegt meer dan duizend woorden, fijn dat je dat begrepen hebt.

     Vanzo

    Vanzo

    27-10-’02 12:19

  1. off topic: telefoon pas om uurtje of 4 neergelegd en toen was je weg… :(

     10e

    10e

    (URL)

    27-10-’02 15:53

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.