Ezel in wintertijd

Twee reacties

Ook in Huize Suffie is de overgang naar de wintertijd niet niet onopgemerkt gebleven. Dit menselijk ingrijpen in de relatieve zonnewende, leverde ons gisteren niet alleen een uur extra slaap op, maar bezorgde mij vandaag ook nog eens een adembenemend d?j? vu.

Het geschiedde in die tijd, dat ik een ernstige geestelijke afhankelijkheid ontwikkelde voor haar die op dat moment de beste kaarten in handen had om de geschiedenis in te gaan als Suffie's eerste, serieuze bijslaap. Nog maar net een maand verkering liep ik op die zondagmorgen in herfstig oktober naar haar woning in de Amsterdamse kinkerbuurt, mijn kop vol met watten, mijn hart vol met vlinders. We hadden vroeg afgesproken, niet met de bedoeling iets te gaan doen, maar puur om zo lang mogelijk geestelijk en vooral lichamelijk contact te onderhouden.

Het viel me op dat het tamelijk lang duurde voordat de deur op mijn bellen werd geopend. Na een tweede poging scharnierde er boven mij een raam open en verscheen het verfrommelde hoofd van mijn beoogde schoonmoeder, compleet met krulspelden en een uiterst nurkse gelaatsuitdrukking, het straatbeeld daarbij in niet geringe mate ontsierend. Met een kop als een tomaat werd ik mij bewust van mijn dwaling. Kut, vergeten de klok terug te zetten. En dus een uur te vroeg op mijn afspraakje. Eenmaal boven troostte ik mij met de aanblik van mijn lief, die mij slechts gekleed in een oversized T-shirt en een schattige slaaprimpel kwam begroeten. Het genoegen dat ik ondervond van de aanblik van haar iets oudere zusje, die in eenzelfde creatie door het huis heen zwierde werd echter ruimschoots gecompenseerd door de aanblik van schoonmama, die deze dracht kennelijk als een familietenue beschouwde. Neen, men was niet kwaad, maar wel werd mij duidelijk te verstaan gegeven dat ik deze episode nog jaren en jaren met mij mee zou dragen.

Toen ik 's avonds naar huis toe liep, wist ik ??n ding zeker: dit zou mij nooit, nee nooit meer gebeuren! Al werd ik honderd. Het verhaal van de ezel en de steen dus zou immers ernstig dissoneren met mijn voorbeeldige levenswandel.

Maar Suffie zou Suffie niet zijn als de loop der dingen hun normale gang zouden volgen. De volgende morgen, vervoegde ik mij ingevolge een afspraak wederom ten huize van mijn lief. Het hoofd dat nu uit het raam hing was nog beduidend nurkser dan de dag tevoren. Kut, kut, kut!! Wel het horloge een uur achteruit gedraaid, maar de wekker alsnog vergeten. Waar ik een dag eerder nog op clementie mocht rekenen, werd mij deze keer toch wel duidelijk gemaakt dat het met mij nooit meer helemaal goed zou komen...

Een zelfde scenario ontspon zich vanmorgen, toen ik mijn Suffinnetje een uur te vroeg uit haar bed trommelde, omdat ik mijn eigen wekker nog niet aan de wintertijd had aangepast. Het leverde mij de ochtendtoorn van mijn schone gemalin op, maar ook enige onbetaalbare momenten van zoete weemoed en melancholie.

En daar kan ik toch mooi weer een jaartje op teren...

En waar stond u gisteren veel te vroeg voor de deur??

Door Suffie

Maandag 28 Oktober 2002 te 12:32 pm

Geplaatst in Vroegâh

twee reacties

  1. Hoe was dat spreekwoord van die ezel ook al weer? Een ezel stoot zich in het algemeen niet twee keer aan de zelfde steen……..

     Ab

    Ab

    (URL)

    28-10-’02 21:09

  1. ??nmalig? tw??malig? U beschrijft een bij mij jaarlijks terugkerend ritueel!

    mibi

    mibi

    (E-mail ) (URL)

    30-10-’06 21:45

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.