Een beetje droevig...

Vijf reacties

Nog geen jaar geleden kwam ze mijn bedrijf binnenstappen. In ieder geval voor een jaar, maar als het alle partijen zou bevallen en de conjuctuur liet het toe, dan zat er wel een vaste aanstelling in. Ik mocht haar meteen. Klein, hoogblond en met een prettig, open gezicht waar altijd iets liefs en positiefs van afstraalde. En zo was ze ook, enthousiast, spontaan, energiek en buitengewoon innemend. Met haar openheid en eerlijke, ongeremde charme wist ze al gauw iedereen voor zich te winnen. En mij dus ook.

Afgelopen augustus werden we in het zelfde team geplaatst, iets waar we beiden enthousiast over waren. En verdomd, het werkte. De samenwerking ging soepel, erg soepel zelfs, en er groeide iets dat verder en dieper ging dan een oppervlakkig stukje collegiale waardering. We werden elkaars raadgever en klaagmuur, aangever en inkopper, Jut en Jul. En heel voorzichtig begon ik te beseffen dat mijn werkplezier heel veel te maken had met haar aanwezigheid.

Vorige week dinsdag, toen ik het gebouw binnenstapte werd ik meteen ontboden door mijn baas. Hij voelde zich duidelijk ongemakkelijk. Armen en benen over elkaar, lichaam afgewend en steeds afdwalende blikken, het voorbeeld van iemand die nooit goed had geleerd een slecht-nieuwsgesprek te voeren. Het ging over haar. In verband met onze ongunstige marktpositie en de afslanking van onze staf die dit onvermijdelijk tot gevolg had, zou haar contract niet verlengd worden en zou ze in april voor het laatst bij ons zijn...

Ik schrok. Niet alleen van het bericht zelf, maar ook door mijn eigen reactie. Ik voelde het bloed uit mijn hoofd wegtrekken, kreeg bijna een brok in mijn keel en een verlammend gevoel van verslagenheid maakte zich van mij meester. Lamgeslagen hoorde ik het verhaal en alle excuses aan, het meeste vergat ik terplaatse. Een absurde en overtrokken reactie, vond ik zelf, alsof ik te horen kreeg dat ik en arm moest missen. Achteraf begrijp ik het wel. Onbewust heb ik mijn werkplezier altijd opgehangen aan een aantal zekerheden en ankerpunten en zij was daar een heel belangrijke factor in geworden.

Ik heb een hoop andere, fijne collega's, leuk en bevredigend werk en ik weet zeker dat we het zonder haar prima zullen redden. Ook over haar maak ik me geen zorgen. Hoewel deze gebeurtenis op een voor haar wat ongelukkig moment plaatsvindt (over enkele maanden verwacht ze haar eerste kind), verwacht ze gauw weer aan de slag te kunnen. En waarom niet? Ze is goed in wat ze doet, uitstekend opgeleid en gekwalificeerd en bovendien een zeer prettig persoon om mee samen te werken. Ongetwijfeld komt alles dus goed.

We zijn niets en hebben niets, hooguit zijn we goeie collega's die het prima met elkaar kunnen vinden. Al jarenlang maak ik kennis en neem ik afscheid van mensen waarmee ik goed en fijn samenwerk. Het hoort erbij als je binnen een bedrijf wilt blijven bewegen en ontwikkelen, en dat heb je maar te accepteren.

Maar geloof me Marjan, ik zal je missen. Best heel erg...

Door Suffie

Zaterdag 15 Februari 2003 te 2:59 pm

Geplaatst in Het leven, Mooi & Warm

vijf reacties

  1. Kan me de reactie wel voorstellen ja. Je brengt vaak door de week meer tijd door op je werk en dus vaak met collega’s dan thuis met je eigen familie. En deze collega is net iets meer, dat zal natuurlijk gemist worden.

    Misschien een overgang maken en een goede vriendin er aan over houden?

     CiNNeR

    CiNNeR

    (URL)

    15-02-’03 16:23

  1. E?ns zal het lot jullie weer samenbrengen!! ;-)

     verbal jam

    verbal jam

    (URL)

    15-02-’03 23:03

  1. shit, hier wordt gecensureerd! Mijn zinnetje hierboven was omgeven door de tags [pathetische mode aan/uit]

     verbal jam

    verbal jam

    (URL)

    15-02-’03 23:04

  1. Maakt niet uit, VJ! Ik heb ze in de comment-mail zien staan…

     Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    15-02-’03 23:16

  1. ja, dat is altijd moeilijk als iemand het bedrijf moet verlaten :(. Gelukkig kun je er wel nog goede vrienden aan over houden, als je zelf je best er voor doet! :)

     CK

    CK

    (URL)

    17-02-’03 00:26

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.