4/10/1992

Drie reacties

Al weer bijna elf jaar geleden dat ik op het maaiveld tussen Groeneveen en Kruitberg een bijzondere droom binnenstapte, een droom die tot heden voortduurt, soms met onderbrekingen van jaren, maar altijd sluimerend. Een droom die begon met een flat die er ineens niet meer was en een apocalyptisch beeld vol vuur, zwaailichten en onnoembare gruwelen. Een droom die me al die jaren heeft achtervolgd, soms ver op de achtergrond, soms angstig dichtbij en realistisch. Een droom als uit een vreemd en verdorven boek....

Deze week heb ik een hoofdstuk uit dit boek afgesloten, een hoofdstuk dat ruim twee jaar geleden is begonnen met een indringend en grondig medisch onderzoek, waarbij ik zowel op fysiek als mentaal gebied volkomen binnenstebuiten ben gekeerd. Geen fijn onderzoek, soms een pijnlijk en vervelend onderzoek zelf. Ook al omdat het me dingen deed herinneren die ik me eigenlijk liever niet had willen herinneren. Eergisteren ontving ik, in een keurige maar tamelijk onpersoonlijke envelop, de uitslag. Ik was gezond. Er waren geen afwijkende waardes van wat voor stof dan ook aangetroffen en al die weke dingen in mijn lijf werkten naar behoren. Hoewel ik nooit bang ben geweest voor de uitslag, betekent deze veel voor me. Voor mij was het de afsluiting van een hoofdstuk dat me jaren had achtervolgd. De angst, de herinneringen, de klachten, de onzekerheid, de pijntjes, ik kan het nu achter me laten.

Maar er is nog een hoofdstuk. Een hoofdstuk dat verhaalt van een flat die niet meer bestaat, van mensen die apathisch op een grindpad staan te bibberen terwijl hun verkoolde huid met behulp van een brandspuit wordt gekoeld, van vreemde, groene vlammen die oplichten tussen brokstukken die niet te herkennen zijn als wat dan ook, van vrouwen die in een geur van dure parfum en kerosine zonder hoop over het maaiveld lopen, zachtjes de naam van hun kind roepend, van mensen die vanuit het hele land zijn aan komen rijden en een agent aanvallen omdat ze van hem hun nieuwsgierigheid niet mogen bevredigen, van een man die op zijn balkon staat, leunend op de railing met een flikkerend televisiescherm op de achtergrond, terwijl hij niet-begrijpend kijkt naar het gat wat vroeger de woning van zijn buren was.

En ik ben bang dat dit hoofdstuk nog lang niet uit is. En misschien eindigt het wel nooit....

Door Suffie

Zaterdag 22 Februari 2003 te 12:43 am

Geplaatst in Vroegâh

drie reacties

  1. Diep onder de indruk. Ik woonde destijds in Uilenstede, een studentenflat in Amstelveen. Het vliegtuig wat even daarvoor boven ons hoofd vloog, storte in de Bijlmer neer. Met open mond naar de tv gapen. Angstig, ik kende daar mensen. had het jaar ervoor nog Oud & Nieuw gevierd.

    Jaren heb ik aan een meisje gedacht die daar woonde maar waar ik geen contact meer mee had. Een jaar geleden zag ik haar ineens. Zomaar, op tv. Voor haar bedrijf, een kort praatje in het nieuws. Het was haar dus gelukkig goed gegaan..

    Ik denk dat je die gebeurtenis misschien voor jezelf kan afsluiten maar nooit vergeten. Hopelijk neemt de intensiteit van de herinnering wat af en vind je een manier om het een plek te geven voor jezelf.

    Je zegt dat de uitslag goed was. Heb je zelf ook geen klachten (meer)?

    Sterkte lieve Suffie!

     CiNNeR

    CiNNeR

    (URL)

    22-02-’03 03:34

  1. Mooi geschreven Suf. Echt een dutchbloggie waard, nietwaar? ;-) Maar serieus: het is eigenlijk onvoorstelbaar hoeveel mensen ik ken die erbij waren, bij die ramp.

     verbal jam

    verbal jam

    (URL)

    22-02-’03 10:32

  1. inderdaad, sommige hoofdstukken zullen nooit uit zijn?

     dean zelf

    dean zelf

    (URL)

    22-02-’03 11:16

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.