Oorlog in het kind

Acht reacties

Wat mijn ouders vroeger bespaard is gebleven, krijg ik nu voor mijn kiezen: Kleine Suffie is bang voor oorlog. Ik kan hem niet weghouden van het journaal en kan niet voorkomen dat hij met vragen komt over wat hij ziet gebeuren.

Wat is Irak? Wat gebeurt daar? Waarom sturen ze niet gewoon de politie naar die meneer Hoessein? Waarom wil die andere meneer oorlog? Komt dat dan ook hier? Ik vind het niet erg dat hij vragen stelt, prima zelfs! Medemenselijkheid begint met interesse in wat er om je heen gebeurt en daar kan je niet vroeg genoeg mee beginnen.

Maar wat me wel pijn doet is de angst waarin hij leeft. Hij durft niet alleen de trap op naar boven, klampt zich voortdurend aan mij of Suffinnetje vast en slaapt alleen in als ??n van ons bij hem komt liggen. Basis van zijn angst ligt niet alleen bij de huidige oorlogsdreiging, maar vooral bij het ontbreken van een stukje basisveiligheid. Door zijn adoptieverleden mist Kleine Suffie het rotsvaste vertrouwen in zijn omgeving, dat diepgewortelde gevoel van veiligheid en verbondenheid met zijn ouders en naasten. Daardoor is er maar weinig nodig om hem uit zijn evenwicht te krijgen, feitelijk is de kleinste inbreuk in zijn ritme en vertrouwde omgeving voldoende om zijn veilige wereldje als een zeepbel uit elkaar te doen spatten.

Ik kan hem niet uitleggen dat hij niets te vrezen heeft. Ik kan hem er niet van overtuigen dat Papa en Mama over zijn welzijn en veiligheid waken en dat hem onder onze vleugels nooit iets zal overkomen. Dat gevoel kent hij niet, heeft hij moeten missen gedurende die eerste jaren waarin de ontwikkeling van die basis zo belangrijk is voor een kind.

Kleine Suffie is vast niet het enige kind dat televisie kijkt en zich angstig voelt bij het idee van een dreigend mondiaal conflict, maar ik besef me wel dat hij, als het erop aankomt, iets mist wat veel andere kinderen gelukkig wel hebben: een onwrikbaar een instinctief vertrouwen in de mensen die hem opvoeden en grootbrengen. En die wetenschap, dat je je kind niet dat gevoel kan geven er onvoorwaardelijk en altijd voor hem te zijn, doet me soms pijn. Zoals ook nu...

Ik denk dat ik straks nog even lekker bij hem kruip...

Door Suffie

Maandag 10 Maart 2003 te 10:34 pm

Geplaatst in Het leven

acht reacties

  1. Een mooi stuk, heer Suf en wij delen uw zorgen. Maar om met een vrolijke noot af te sluiten: die laatste zin zou ik verwijderen, want die heeft ene heer Jackson ook in problemen gebracht ;-)

     Verbal Jam

    Verbal Jam

    (URL)

    11-03-’03 00:26

  1. Lekker bij hem kruipen en knuffelen!
    (wat krijgen we nou zeg….wie is die meneer Jackson helemaal)

     Jenny

    Jenny

    (URL)

    11-03-’03 11:15

  1. krijg er tranen van in m’n ogen. zo klein en dan al zo bang voor oorlog. bah!

     karin

    karin

    11-03-’03 15:00

  1. Ik kan je garanderen dat het zonder zijn ouders nog veel erger zou zijn. Je doet je best, meer kun je helaas niet doen.
    Overtuigen zal je nooit lukken, maar je geeft ‘m de veiligheid die je kunt. Dat zal nooit genoeg zijn, maar iets is meer dan niets.

     Hippo

    Hippo

    (URL)

    11-03-’03 16:52

  1. De basis die hij goed kan gebruiken is jouw buikje lieve suffie. Om heerlijk tegen aan te schurken en zich aan vast te klampen. Van papa’s zachte bierbuik krijgt ieder kindje mooie dromen:)

     Kris

    Kris

    (URL)

    11-03-’03 21:52

  1. Mooi stuk, het zet me aan het denken.
    Hoe zou dit over komen in het Iraaks?

     Panaracer

    Panaracer

    12-03-’03 11:59

  1. Prachtig, al een vertaling naar het witte huis gestuurd?

    Enne Verbal Jam, beetje freudiaanse verspreking niet? Gelukkig denkt niet iedereen zo…… Straks mag je als pappa geeneens meer je kind aanraken??

     Ray

    Ray

    14-03-’03 12:14

  1. Dat was een mooi stukje. In mijn Kunst-Creche spreek ik niet over de oorlog of over Saddam ? op last van de ouders, die hun kinderen ver van het nieuws houden. Maar de 5- en 6-jarigen onder elkaar bespreken de dreiging van de komende oorlog wel. Laatst zaten we aan de grote tafel te schilderen en Raz zat verwoed met pandakrijtjes een boom van bladgroen te voorzien.
    Raz (6): Wie is er bang van Saddam?
    Agur (5): Saddam is een slechte man met een snor.
    Raz: Ben jij bang?
    Agur: Helemaal niet!
    Or (6): Ik ook niet!
    Agur: Maar Saddam is wel gevaarlijk.
    Raz: Hij zit ver weg.
    Agur: Maar hij heeft speciale, hele grote pijlen
    Raz : En dan?
    Agur: Die kan hij naar ons schieten.
    Raz: En dan? ? De kinderen zijn opgehouden met kleuren en kijken vol bewondering naar Agur, die kennelijk veel beter is ingelicht dan de rest van het groepje.
    Agur: Dan wordt de lucht slecht.
    Raz: En dan?
    Agur: Dan doe je heel snel je gasmasker op, stommerik!

     joost

    joost

    (E-mail ) (URL)

    14-03-’03 22:29

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.