Evolutie

Geen reacties

Vanavond was ik even op een middelbare school in Almere, waarvan een aantal leerlingen de komende drie dagen een aantal uitvoeringen geven van de musical "Hair". Op het schoolplein liepen in de late middagzon een aantal tieners in jaren 60 kleding vol kleuren, bloemen en ban-de-bom tekens. Ze oefenden wat danspasjes met elkaar en bekritiseerden elkaars inbreng en bewegingen, als waren het echte professionals. Toen ik het groepje passeerde, maakte ??n van de jongens zich los uit de groep en liep met verbazingwekkend sierlijke stappen het plein op, gekleed in een kleurig kostuum, langzaam en de armen opzij als de vleugels van een prachtige, tropische vogel.

Zijn bewegingen waren langzaam en gratieus als van een jonge hinde, toen hij zijn hoofd naar achteren bewoog, zijn rechtervoet naar voren bracht en vervolgens enige ogenblikken als een instabiele kraanvogel doodstil bleef staan. Toen, in een zeldzame explosie van kracht en gratie, vloog zijn hoofd naar voren, terwijl hij zijn rechtervoet met een zwaai naar achteren bracht en enige ogenblikken in een wankel evenwicht heen en weer zwaaide. Toen hij zijn evenwicht hervonden had, liep hij met lange, trage passen verder het schoolplein op, terwijl hij met een ernstig gezicht naar een punt voor zich uitkeek, dat alleen voor hem belangrijk was.

Vol vervoering keek ik naar de vertoning en dacht aan mijn eigen schooltijd, toen de meeste van mijn klasgenoten zich in dit soort situaties slechts bezig wisten te houden met stoeien, boeren, bierblikjes gooien en luidkeels brallen over neuken, wijven en een voor de hand liggende combinatie daarvan. Ik begreep dat ik wellicht de geboorte van een nieuwe generatie meemaakte, een lichting jonge mensen die een hoger doel nastreefden dan de eerste twee lagen van de behoeftepyramide van Maslov, jonge mensen die zich bezig hielden met kunst, schoonheid en de esthetica van het menselijk zijn.

Ondertussen had de jongen een plek op het schoolplein bereikt waar hij aandachtig naar de grond keek. Toen keerde hij zich om naar de groep die even verderop nog steeds stond te praten. "Tering!" riep hij met een dik, Amsterdams accent, "n?gen meter! Zover ik heb ik nog nooit gekwat! Tyfus, doet dat maar eens na, stelletje mietjes!"

Ik keerde mij af en liep door, richting school. De evolutie van de mens schijnt volgens sommige wetenschappers soms in schokjes te verlopen. Maar deze generatie heeft hij ons duidelijk overgeslagen..

Door Suffie

Maandag 14 April 2003 te 5:51 pm

Geplaatst in Het leven

Geen reacties

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.