Hoop doet leven...

Geen reacties

"Dag jongen!" zegt een stem achter me, "hoe is het met jou?" Zoveel enthousiasme kan ik niet negeren, ik draai me om. Een oudere dame, dikke brilglazen, verzorgde grijze haren en een brede glimlach vol warmte en herkenning. Stralend kijkt ze me aan, legt haar handen op mijn schouders. Ik zoek in mijn herinneringen, dieper. Eerst tevergeefs, maar dan valt het muntje.

"Ma!" zeg ik, "wat leuk!" Ze is niet mijn moeder, maar ik heb haar altijd zo genoemd. Voorzichtig kus ik haar op beide wangen en laat ondertussen de herinneringen naar boven komen.

Haar dochter was 15, en ik twee jaar ouder. We hadden iets dat broos was, onhandig, instabiel en licht ontvlambaar. Onzekere puberliefde, gedoemd om voorbij te gaan, maar te diep om te vergeten. Een onregelmatig knipperend licht, dat ons net zo makkelijk samenbracht als uit elkaar dreef. Telkens weer, jaren achtereen. En juist in de moeilijke momenten was het Ma die me steeds gerust stelde. "Komt wel goed, jongen" zei ze dan, "jullie horen bij elkaar, daar kan zelfs God niet omheen."

Zelfs toen we beiden ouder werden en uiteindelijk definitief onze eigen weg gingen, bleef ze volhouden. Regelmatig kwam ik haar tegen, soms met tussenpozen van vele jaren. "Jongen" begon ze dan, alsof we elkaar de week daarvoor nog gezien hadden, "je moet weer eens langskomen. Die sukkel waar ze nu mee omgaat..." En dan schudde ze haar hoofd, om mij vervolgens verwachtingsvol aan te kijken. En altijd deed ik halfslachtige en vage beloftes, die ik nooit nakwam, maar ook nooit helemaal vergat.

Het is fijn om haar weer eens te zien. Ze vertelt me over haar man (dood, ach ja...), over haar kleinkinderen (schatjes, je zou ze eens moeten gaan zien..!) en over haar schoonzoon (een lieverd, hoor. Maar soms...). Ik vertel haar over mijn lief (ach, wat leuk!), mijn kind (wat dapper van jullie!) en mijn werk (zooo..!!) en ik doe mijn best het niet over haar te hebben. Dan pakt ze uit haar tas een kaartje en geeft het aan mij. "Dit is van haar," zegt ze zachtjes. "Haar emailadres staat er ook op. Misschien leuk om eens iets mee te doen. Jullie hebben vast een hoop bij te praten."

In een opwelling omhels ik haar en kus haar stevig op beide wangen. "Ma", zeg ik "jij bent de beste...". Voordat we afscheid nemen, berg ik het kaartje zorgvuldig op in mijn portemonnee. Zoveel optimisme, dat mag je gewoon niet negeren...

Door Suffie

Zaterdag 19 April 2003 te 5:45 pm

Geplaatst in Vroegâh

Geen reacties

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.