Ruimte

Geen reacties

Vermoedelijk heeft ze er geen weet van, totaal geen idee wat ze bij mij teweeg brengt. Maar ik lig er wakker van. In het begin vond ik het prettig, de warmte, het contact en de intimiteit. Maar nu begint het me te benauwen. Ik mis de ruimte, de bewegingsvrijheid. Ik voel me opgesloten, bijna verstikt zelfs. Ik wil mijn eigen ding doen, maar kan het niet.

Ik lig op mijn rug en staar naar het donkere plafond. Ik moet iets doen, dit kan zo niet langer. Maar hoe breng ik het? Bot? Voorzichtig? Indirect? Subtiel? En hoe zou ze reageren? Zou ze boos zijn? Of verstoord? Zich afgewezen voelen? Of zou ze haar schouders ophalen en zich omdraaien?

Ik draai mijn hoofd naar haar toe en ga tot actie over. "Schat" fluister ik, "zou je je been van me af willen halen en op je eigen kant gaan liggen? Ik heb het bloedheet en lig op de rand van het bed." Uit het kussen naast me klinkt een onbestemd en nijdig gebrom op. Dan draait ze zich weg en schuift naar haar eigen plek. Het waterbed klotst even. Ik draai me om, zoek mijn plekje en val vrijwel onmiddellijk in slaap.

Zo doe je dat dus...

Door Suffie

Vrijdag 02 Mei 2003 te 09:12 am

Geplaatst in Het leven

Geen reacties

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.