Ochtendexplosie

Twee reacties

Ongeveer een uur voor het geplande afgaan van de wekker, kwam hij binnenstormen in onze slaapkamer. Niet daas, slaapdronken en zwalkend zoals we van hem gewend zijn, maar veerkrachtig huppelend, geheel aangekleed en met een grijns van hier tot Tokio. "Mama, Papa! Opstaan, anders kom ik te laat op school. Ik mag naar een nieuwe groep! We moeten weg!"

Kleine Suffie is geen schoolheld. Hij speelt liever dan dat hij leert, gaat vooral zijn eigen goddelijke gang en heeft geen enkel idee wat het nut is van leren rekenen. Kleine Suffie is, om de onderwijskundige theorie?n van Kolb er maar eens bij te slepen, een echte toetser: geef hem een doel, overtuig hem van het nut om het te bereiken en duw hem een zak gereedschap in de handen en hij gaat aan de gang. Maar laat hem asjeblieft niet doelloos stampen, lettertjes en cijfertjes leren of andere dingen doen waar hij het nut niet van inziet, want dan ben je hem gegarandeerd kwijt. Precies zijn vader, bedenk ik me wel eens met stil plezier...

Wat hij, ondanks zijn ontbrekende bloedband ook met mij gemeen heeft, is zijn enthousiasme voor alles wat nieuw is, die onbeheersbare drang om al het vertrouwde uit z'n vingers te laten vallen en een nieuwe uitdaging te zoeken in iets wat hij niet kent. Vandaar natuurlijk zijn enthousiasme op de eerste schooldag. Waar andere kinderen staan te dreinen op het schoolplein, plakkend aan hun moeder om maar vooral niet naar binnen te hoeven, staat Kleine Suffie letterlijk te trappelen om het schoolgebouw binnen te hollen, nieuwe vriendjes te maken, een nieuwe juffrouw te versieren en een nieuwe puinhoop te scheppen.

Ik ken het gevoel....

Morgen is mijn vakantie afgelopen, wordt ik verwacht op mijn oude, vertrouwde werkplek. Voor hoelang? Geen idee, kan me ook eigenlijk niet zoveel schelen. Maar mijn bloed bruist bij de gedachte dat ik over twee weken een gesprek heb over een nieuwe, en behoorlijk uitdagende baan. En dat ik omstreeks die tijd vermoedelijk ook minimaal ??n gesprek zal hebben over een tweede optie, twee banen waarop ik behoorlijk veel kans maak en die mij gegarandeerd de prikkel gaan geven die ik op dit moment nodig heb.

Maar vandaag is het Kleine Suffie die zijn prikkel gaat krijgen. Ik draai met nog maar een keertje om en sluit nog een uurtje de ogen...

Door Suffie

Maandag 11 Augustus 2003 te 08:35 am

Geplaatst in Het leven

twee reacties

  1. Jaha! En toen wist je nog niet wat er allemaal ging gebeuren! Volgende week staat de koffie ook nog klaar voor je hoor! Lekker vers, uit de Senseo!

     Luna

    Luna

    11-08-’03 22:53

  1. He, succes met je gesprekken. Ik kan er ook wel weer eens eentje gebruiken.

     Edwinek

    Edwinek

    (URL)

    12-08-’03 06:57

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.