Bazin

Zeven reacties

Met grote, donkere ogen keek ze me aan. Gelukkige ogen die vochtig en warm glommen onder weelderige lokken golvend haar, die bij iedere beweging van haar hoofd tot leven kwamen als op zich zelf staande organismen. Haar mond krulde op in een glimlach zo vol tevredenheid en rust, dat ik mijn eigen mond voelde meetrekken. "Weet je", begon ze met een stem die opzwol van warmte en moederlijke liefde, "mijn chefs krijgen geen GSM uitgereikt. Als ze thuis zijn wil ik dat ze met rust gelaten worden".

Mijn mond viel open. Beelden uit het verleden schoten door mijn hoofd, visioenen waarin ik soms hele weekenden met een ouwe ijskast aan mijn riem liep die op de meest ongelegen momenten begon te piepen. Steevast volgden hierop conversaties die meestal eindigden met iets van: "kon je dat zelf niet bedenken? Lul?!", of met nog sappigere strofen van min of meer gelijke strekking. Huiverend dacht ik terug aan de keer dat men mij zelfs in de sauna wist te achterhalen met een vraag die ieder normaal denkend mens nog niet eens het fronsen waard had gevonden.

Ze lachte weer en weer lachte ik mee. Geen klassieke schoonheid, bedacht ik me. Maar wel die bijzondere uitstraling van een vrouw met een geheim dat iedereen mocht weten. Zachtjes wreef ze met een afwezig, maar teder gebaar over haar bollende buik. "Ik begrijp wat het is om een gezin te hebben, ik stel zelf ook zo mijn prioriteiten", zei ze. "Ik kan me ook niet voorstellen dat hier dingen gebeuren die niet door een chef van een andere afdeling kunnen worden opgelost." Ik haalde mijn schouders en schudde mijn hoofd. "Ook chefs hebben een leven", zei ze. "En van mij mag iedereen zelf uitmaken of hij de telefoon opneemt of niet."

Bij de deur gaf ze me een hand. Langdurig, gemeend en warm. "Laat me weten of je gaat solliciteren", zei ze. Weer die glimlach. "Ik zou het leuk vinden als je wat van je liet horen. Je hebt mijn nummer en je mag me altijd bellen." Ik beloofde het...

De volgende morgen haalde ik mijn nog warme brief uit de printer en bezegelde mijn lot met een krabbel van mijn pen. Daarna pakte ik de telefoon...

Door Suffie

Donderdag 09 Oktober 2003 te 8:32 pm

Geplaatst in Het leven

zeven reacties

  1. Gefeliciteerd Suf! Maar kon je haar dan wel bereiken op dat nummer? :)

     fr?d?ric

    fr?d?ric

    (URL)

    09-10-’03 20:49

  1. Nee, ik heb haar voice-mail ingesproken…

    Overigens, volgende gesprek is met haar baas. En daar heb ik nog wat oud zeer mee op te ruimen…

     Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    09-10-’03 21:48

  1. Ach, die kun je ook wel de baas…

     Verbal Jam

    Verbal Jam

    (URL)

    09-10-’03 23:25

  1. Niet te heftig oud zeer dan hoop ik .. Een ronde gehaald, een te gaan. Succes!

     CiNNeR

    CiNNeR

    (URL)

    10-10-’03 02:58

  1. Het klinkt wel goed. Vind dat nog eens: buiten werktijd echt vrije tijd hebben.

     Jetje

    Jetje

    (E-mail ) (URL)

    10-10-’03 13:57

  1. Dat was stap 1.

     Erwin

    Erwin

    (URL)

    11-10-’03 18:25

  1. Met zo’n baas wordt het natuurlijk wel ?rg verleidelijk om te solliciteren!
    Succes…

     Kris

    Kris

    (URL)

    11-10-’03 18:41

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.