Ontmoetingen

Zes reacties

Zoveel jaren later sta je ineens voor mijn neus. Je staat in de C1000 achter de kassa en verwisselt een kassarol, terwijl je geanimeerd met een collega kwebbelt. Ik kijk naar je en verwonder me hoe weinig je bent veranderd. Ik vond je toen al mooi en dat ben je nog steeds, ondanks de lijntjes in je ooghoeken en de zilveren streng in je lange, blonde krullen. Ik herinner me je vrolijkheid, je eeuwige lach en het fr?le lijfje dat maar niet kon stoppen met bewegen. Je was levendig, ambitieus, genoot van het leven en zat vol plannen over een grootse toekomst. Soms fantaseerde ik dat ik deel uitmaakte van die toekomst, dat ik meer voor je betekende dan die aardige studiegenoot die zo fijn knuffelde. Nu zit je achter de kassa, hebt net een flatje geaccepteerd dat net groot genoeg is voor jou en je kinderen. De man voor wie je al je dromen hebt opgegeven en die vervolgens zonder jou zijn eigen dromen achterna ging, betaalt te weinig voor iets groters.
En daar zit je dan. Je kijkt me met trieste ogen aan als je me het bonnetje geeft, maar heel even zie ik een glimp van die mooie, volle lach terug...

Zoveel jaren later sta je ineens voor mijn neus. Je verbergt je gezicht achter een microfoon die groter lijkt dan je uitgemergelde hoofd, terwijl je zacht, maar ook vol passie die tekst zingt die al jaren door mijn hoofd zoemt: "Cry if you want, dance if you can...". Geluidloos zing ik met je mee en doe mijn ogen dicht. Je was het perfecte podiumbeest: slank en en beweeglijk, lange donkere krullen en een arrogante, bijna duivelse knapheid. Je was de mooie jongen in een band van wandelende haardossen, de troef waarmee de vrouwelijke helft van popminnend Nederland al grijnzend werd veroverd. Soms fantaseerde ik dat ik ??n van die haardossen was en oefende het bloed uit mijn vingers tot ik alle loopjes en riffs vloeiend met de plaat mee kon spelen.
Nu sta je daar, je lichaam en ooit diabolisch mooie hoofd verwoest door sex, drugs & rock 'n roll, een grauw gezicht met ingevallen wangen en holle, koortsige ogen. Maar in je stem herken ik de hartstocht en de kracht van vroeger, alsof je alle energie aan je magere lijf hebt onttrokken om te laten horen waarom je ooit aanbeden werd...

En dan sta ik voor de spiegel en staar in mijn eigen ogen. En ik besluit niet langer meer te proberen volwassen te worden...

Door Suffie

Vrijdag 31 Oktober 2003 te 6:25 pm

Geplaatst in Rotting en Verval

zes reacties

  1. Jeetje Suffie, ik ben er stil van.
    Mooi.

     Gooly

    Gooly

    (URL)

    31-10-’03 18:52

  1. Erg mooi geschreven. Dit vraagt naar meer. Wanneer mag ik weer een draadglas verhaal verwachten.

     svemic

    svemic

    (URL)

    31-10-’03 21:53

  1. Voor draadglas moet ik weer iets meer moed verzamelen…

     Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    31-10-’03 23:24

  1. dit soort verhalen drinken lekker weg, tijd voor een borrel…

     dean zelf

    dean zelf

    (URL)

    01-11-’03 12:16

  1. pfffffffffff

     pfffff

    pfffff

    01-11-’03 17:10

  1. Chopinesque.

     bicat

    bicat

    (URL)

    01-11-’03 17:20

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.