Laatste kerst

Twee reacties

Ze zaten op en gaven pootjes, precies zoals dat werd verwacht door de mensen die nog in hun sprookje geloofden. Hij probeerde te lachen en te knikken naar de mensen die wat tegen hem zeiden, probeerde iets zinnigs uit het geroezemoes op te vangen, maar het grootste deel van wat gezegd werd ging langs hem heen. Z'n schoenen deden hem pijn aan zijn tenen, z'n boordje dreigde hem te verstikken en hij voelde een drukkende hoofdpijn opkomen.

Vanuit de keuken kwam een vleug van het kerstdiner de kamer binnen en hij moest diep ademen om te voorkomen dat zijn maag in opstand kwam. Van opzij keek hij naar haar. Ze keek strak voor zich uit en leek zich niet bewust van haar omgeving. Ze was haar eigen, onwerkelijke schilderij, bedacht hij zich: mooi, uitdrukkingloos en afstandelijk. Haar glanzend verzorgde haren, haar perfecte make-up en het vestje dat hij haar enkele maanden daarvoor gegeven had, het was zo volkomen in strijd met de storm die binnenin haar moest woeden. Welke verschillen er ook waren, hun pijn deelden ze: het verdriet om hun verlies, het verdriet om elkaar en de machteloosheid over haar pasverworven handicap. Maar ook het verdriet om hun komende afscheid, een geheim dat straks geen geheim meer zou zijn...

Een oom waarvan hij de naam niet kende kwam aan de andere kant naast haar zitten en legde een hand op haar schouder. "En hoe is het met jullie?" vroeg hij, "jullie zijn zo stil vandaag." Ze keek naar hem, met grote geschrokken ogen en hij voelde de bal in zijn maag plotseling snel groeien. Het was zover...

---

Zwijgend liepen ze naar de auto, door de snijdende kou en onder een dreigende hemel, ieder met hun eigen gedachten. De zijne golden het ongeloof, het verdriet en bij een enkeling zelfs de woede die ze hadden ontvangen. Iemand had een hand op zijn schouder gelegd en hem sterkte gewenst, een ander noemde hem een slappe, ruggengraatloze lafaard. Toen hij even opzij keek, zag hij dat ze net een traan van haar wangen veegde. In een opwelling legde hij een arm om haar heen en drukte haar tegen zich aan. En toen, voor het eerst in vele weken liet ze hem toe, drukte haar gezicht in zijn hals, eerst zachtjes snikkend en toen wanhopig en voluit, zonder de ondertussen voor hem vertrouwde geremdheid.

Midden op straat sloot hij zijn ogen, streelde en kuste hij haar haar en fluisterde troostende woordjes tegen haar, terwijl ze zich in wanhoop aan hem vastklemde. Heel even twijfelde hij aan de juistheid van hun beslissing en vroeg hij zich af wat er nog terug te draaien viel.

Heel even maar, toen barstte de regen los....

Door Suffie

Zaterdag 27 December 2003 te 11:11 pm

Geplaatst in Mooi & Warm, Vroegâh

twee reacties

  1. Pareltje, dit.

     fr?d?ric

    fr?d?ric

    (URL)

    28-12-’03 00:58

  1. Weer zo’n stukje dat je van binnen voelt…

     Gooly

    Gooly

    (URL)

    28-12-’03 17:00

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.