Te laat..

Midden in het centrum loop ik het meisje tegen het lijf waar ik op school jarenlang in stilte verliefd op was, maar die me nooit een blik waardig gunde. Vreemd genoeg herkent ze me nu wel.

Na een tamelijk algemeen ontmoetingsgesprekje kijkt ze me ineens scherp aan en zegt: ‘Weet je dat ik op school jarenlang stiekem verliefd op je ben geweest?’

‘Meen je dat nou?’

‘Ja echt, maar je hebt me nooit zien staan’

We besluiten eerst samen iets te drinken en dan op zoek te gaan naar een stevige boom en twee stukken touw.

De wind der absolutie

Onlangs nam ik afscheid van Rob, in een grote kerk onder de rook van Amsterdam, die zo vol zat dat ik me ernstig afvroeg of iedereen wel voor dezelfde uitvaart kwam. De dienst ving aan met het ontsteken van de paaskaars, onder de stemmige klanken van klassieke rockmuziek. Daarna waaierde een lappendeken van mensen uit over de kerkvloer, een bonte afspiegeling van Rob’s kameleontische leven. Er waren yuppen, christenen, hipsters, kunstenaars, padvinders, zorgverleners en hippies. Het officiële deel werd afgesloten door Rob’s levenspartner, die na een langdurig meanderende lofzang op het leven een biodansgroep rond de kist leidde, onder de neuzige klanken van een volstrekt timbreloze Leonard Cohen.

verder lezen